Voor Big One is de missie klip en klaar: Pink Floyd-fans in 013 meenemen op een muzikale reis waarin alle hoogtepunten uit de gigantische catalogus aan bod komen. Kenners weten dat Pink Floyd imiteren geen simpele kwestie is van het oppakken van een gitaar en het tokkelen van de eerste akkoorden van Shine On You Crazy Diamond. Pink Floyd vertelt een verhaal, en om dat verhaal te kunnen navertellen moet je met meer komen dan simpelweg kopieer- en plakwerk.

In dat opzicht lijkt Big One, een Italiaanse coverband opgericht in 2003, zijn grootheden uitvoerig bestudeerd te hebben. Het negenkoppig gezelschap, onder leiding van muzikale leider Leonardo de Muzio, is bekend én vertrouwd met het werk van de fenomenale Britse band.

Gewapend met een functionele lichtshow – inclusief de bekende cirkel met daarin het projectiescherm – onderstreept De Muzio nog maar eens dat ‘zijn’ Big One op bepaalde momenten krankzinnig dicht in de buurt komt van de absolute Pink Floyd-ervaring.

Dreigende voetstappen
Dat komt omdat Big One aandacht heeft voor elk minuscuul detail. De dreigende voetstappen in het doorgedraaide On the Run, het rinkelen van de kassa voorafgaand Money en zelfs het ruizen van de zee in het immer dreigende Higher Hopes.

Big One doet er werkelijk álles aan om de echo van Pink Floyd door de 013 te laten galmen. En dat lukt. Zelfs de grootste criticaster laat zijn twijfel varen tijdens de voortreffelijke uitvoering van The Great Gig In The Sky. Dat bijna net zo ijzingwekkend is als het origineel.

Collectieve adem stokt
Na een integrale uitvoering van magnum opus Dark Side of the Moon spoelt Big One de tijd twee jaar vooruit om het onovertroffen Wish You Were Here op te luisteren. Hier kleurt de zaal blauw en stokt de collectieve adem. De uiterst subtiele gitaarlijntjes van David Gilmour laten het kippenvel onbedaarlijk over de armen stromen.

Een paar tellen later laat Big One vlak na de muzikale uitbarsting in het fenomenale Comfortably Numb horen dat het ook een eigen twist aan de muziek kan geven zonder de essentie van Pink Floyd te verliezen.  De ultieme Pink Floyd-classic eindigt met een waanzinnige gitaarsolo waar zelfs David Gilmoure grote ogen van zou opzetten.

Niet voor niets klinken op steenworpafstand kreten als ‘manmanman!’ en ‘verdomme wat goed!’. Voor de échte Pink Floyd mag het doek dan wel gevallen zijn, hun muziek blijft dankzij groepen als Big One nog springlevend. En zo dient een van de grootste bands aller tijden ook de eeuwigheid in te gaan.