Naar bed gaan en niet meer wakker worden. Het overkwam gitaarkunstenaar Piotr Grudzinski. De 40-jarige gitarist van Riverside kruipt na een concert van The Winery Dogs onder wol om vervolgens nooit meer op te staan. Oorzaak: een hartstilstand. Deze onverwachte dood laat een grote leegte achter bij familie, vrienden en fans van over de hele wereld. Hoe komt Riverside deze klap te boven? Door weer shows te geven natuurlijk! In poppodium De Pul in Uden brengen de Polen een prachtig eerbetoon aan een van de meest getalenteerde proggitaristen die ooit geleefd heeft.

Met zes voortreffelijke studioalbums en vier klasse ep’s heeft Riverside een voorname plaats in het progressieve rocklandschap veroverd. Door hun gedragen, emotionele composities en briljante instrumentatie mag de Poolse groep in één adem genoemd worden met grootheden als Opeth, Porcupine Tree en Dream Theater.

Atmosferische introductie
Door het verlies van Grudzinski kiest Riverside nu voor een andere invalshoek van haar muziek en dat resulteert in een andere set dan we van de Polen gewend zijn. Zo klinken ze subtieler, bedachtzamer en staan ze meer dan ooit in dienst van het nummer. Gastgitarist Maciej Meller soleert er flink op los en brengt de luisteraars in vervoering, maar blijft wel, in tegenstelling tot zijn voorganger, véél meer op de achtergrond.

Frontman en bassist Mariusz Duda neemt daarentegen een veel prominentere rol in. Dat hoort Uden direct al in opener Coda, waar Riverside na een traditionele atmosferische introductie een even simpel als sterk thema inzet. De bedwelmende vocalen van Duda vormen de perfecte opmaat voor een hemelse uitbarsting. De toeschouwers knikken mee en zien en horen een in stemmig zwart geklede band in topvorm.

Terug naar de beginjaren
De muziek komt extra goed tot zijn recht door de uitstekende akoestiek van De Pul en krijgt visuele ondersteuning middels een bescheiden lichtshow. Het eerste hoogtepunt van de set volgt redelijk snel met het tweeluik Second Life Syndrome en Conceiving You, waar Riverside teruggrijpt naar de beginjaren.

Moeiteloos schakelt de band van complexe spierballenrock naar weelderige en dromerige ballades waar die hemelse stem van Duda volledig op zijn plaats valt. Een vlotte babbelaar zoals zijn concullega’s James LaBrie of Mikael Åkerfeldt is de schuchtere Pool niet en zal hij waarschijnlijk nooit worden. Dat gemis vangt hij op met die ongekend mooie strot en enerverend basspel.

Bombastische en swingend
Zijn onmiskenbare talent als bassist laat hij zien voorafgaand het extreem pakkende Panic Room, waarin hij met een grote grijns een Jimi Hendrix-achtige solo uit zijn basgitaar perst. De bombastische en swingende metalsong raakt precies de juiste snaar en is voorzien van prachtige solo’s. Meer dan voorheen put Riverside inspiratie uit ambient, jazz en poprock en dat zorgt voor een vreselijk interessante set die werkelijk geen moment inkakt. Dat is ook deels te danken aan de ronduit voortreffelijke setlist.

Van de wonderschone ballade ‘The Depth of Self-Delusion’, de naar Pink Floyd neigende epic ‘Escalator Shrine’ tot het dreigende ‘Caterpillar and the Barbed Wire’ en het stuiterende ‘Saturate Me’: zowel nieuwe als oude fans komen in Uden aan hun trekken. Na twee uur is de progrockverzadiging bijna bereikt, maar niet voordat Riverside terugkeert met het prijsnummer van het laatste album: Towards the Blue Horizon, inclusief weergaloos gitaarspel – uiteraard bedacht door Grudzinski – dat wederom door het vlees snijdt.

Onvoorstelbaar
En dan, tegen het einde, volgt een even bizar als bijzonder moment. “Where are you now my friend? I miss those days”, bezingt Duda, met de brok in de keel. “I hope they take good care. Of you there. And you can still play the guitar. And sing your songs.” Het is werkelijk onvoorstelbaar hoe dit stukje tekst na de dood van Grudzinski een geheel nieuwe betekenis krijgt. Riverside weet dat maar al te goed en laat hierna een ultieme stilte vallen. Kippenvel. Een betere nagedachtenis aan een groot muzikant is er niet.

Zodoende levert Riverside opnieuw een ijzersterk – maar ook zeer verdrietig – optreden. De Polen hebben zich knap herpakt en zijn vastberaden om door te gaan met waar ze het beste in zijn: progressieve rock maken met die prachtige, emotionele lading. Op een mooie toekomst.

Over de auteur

Sebastiaan
Recensent #ROCK

Gerelateerde berichten