Voor Brit Floyd is de missie klip en klaar: Pink Floyd-fans meenemen op een muzikale reis waarin alle hoogtepunten uit de gigantische catalogus aan bod komen. Kenners weten dat Pink Floyd imiteren geen simpele kwestie is van het oppakken van een gitaar en het tokkelen van de eerste akkoorden van Shine On You Crazy Diamond. Pink Floyd vertelt een verhaal, en om dat verhaal te kunnen navertellen moet je met meer komen dan simpelweg kopieer- en plakwerk.

In dat opzicht lijkt Brit Floyd, dat is voortgekomen uit The Australian Pink Floyd Show, zijn grootheden uitvoerig bestudeerd te hebben. Het negenkoppig gezelschap, onder leiding van muzikale leider Damian Darlington, blijkt in AFAS Live bekend én vertrouwd met het werk van de fenomenale Britse band. Gewapend met een nieuwe en oogverblindende lichtshow – inclusief de bekende cirkel met daarin het projectiescherm – onderstreept Darlington nog maar eens dat ‘zijn’ Brit Floyd van alle bands het dichtst in de buurt komt van de absolute Pink Floyd-ervaring.

Collectieve adem stokt

Dat komt omdat Brit Floyd aandacht heeft voor elk minuscuul detail. De op hol geslagen klokken in het duistere Time, het rinkelen van de kassa voorafgaand Money en zelfs een opgeblazen megavarken dat halverwege het prachtige One of These Days ten tonele verschijnt. Brit Floyd doet er werkelijk álles aan om de echo van Pink Floyd door de AFAS Live te laten galmen. En dat lukt. Zelfs de grootste criticaster laat zijn twijfel varen tijdens de voortreffelijke uitvoering van The Great Gig In The Sky. Dat bijna net zo ijzingwekkend is als het origineel.

Na een pauze van twintig minuten keert Brity Floyd terug om het tweede deel van het onovertroffen Shine On You Crazy Diamond op te luisteren. Hier kleurt de zaal blauw en stokt de collectieve adem. De uiterst subtiele gitaarlijntjes van David Gilmour laten het kippenvel onbedaarlijk over de armen stromen. Een paar tellen later laat Brit Floyd vlak na de muzikale uitbarsting horen dat het ook een eigen twist aan de muziek kan geven zonder de essentie van Pink Floyd te verliezen.

‘Manmanman!’

Het ‘naspelen’ van de nummers gaat dan ook vrij soepel,  alsof het ze geen enkele moeite kost. Meezingen bij Another Brick on The Wall is dan ook gegarandeerd. Publieksfavoriet Comfortaly Numb (inclusief discobol) grijpt je ook onmiddellijk bij de lurven om je vervolgens niet meer los te laten. De ultieme Pink Floyd-classic eindigt met een waanzinnige gitaarsolo waar zelfs David Gilmoure grote ogen van zou opzetten.

Niet voor niets klinken op steenworpafstand kreten als ‘manmanman!’ en ‘verdomme wat goed!’. Tot slot volgt, als de virtuele muur is ingestort, een grandioze uitvoering van Run Like Hell, waarmee Brit Floyd na drie uur kan terugkijken op een weergaloze prestatie. Voor de échte Pink Floyd mag het doek dan wel gevallen zijn, hun muziek blijft dankzij groepen als Brit Floyd nog springlevend. En zo dient een van de grootste bands aller tijden ook de eeuwigheid in te gaan.

Over de auteur

Sebastiaan
Recensent #ROCK

Gerelateerde berichten