Geloof het of niet, maar Mastodon behoort alweer sinds het begin van dit millennium tot de vaste inboedel van de (sludge)metal. Vooral de laatste jaren grossieren de bebaarde mannen uit Atlanta in het schrijven van pakkende teksten, bulderende gitaarriffs en geweldige melodieën. In poppodium 013 geeft Mastodon een nette dwarsdoorsnede van hun bijna twintig jaar durende carrière.

Het was vooraf even de vraag of het concert van Mastodon in 013 wel relevant genoeg zou zijn, zo zonder nieuw album. De gelauwerde ep ‘Cold Dark Place’ is alweer twee jaar oud en sindsdien hebben de Amerikanen geen nieuw werk meer uitgebracht. Heeft Mastodon nog een verrassing in petto, of wordt het concert vooral in herhaling van zetten?

Mastodon zou Mastodon natuurlijk niet zijn als er niet ergens een verrassing uit de hoge hoed getoverd kan worden. En dus voegt goede vriend en metalfenomeen Scott Kelly zich in de tweede sethelft bij de groep. De Neurosis-zanger heeft tot nu toe op elk Mastodon-album een nummer meegezongen, en vanavond worden al die zeven nummers achter elkaar gespeeld. Het resulteert tot een verfrissende setlist, die misschien niet iedereen even aanspreekt, maar Mastodon wel de gelegenheid biedt om in de diepste krochten van hun repertoire te pruttelen.

Verademing!

Zo volgen nieuw en oud werk elkaar vanavond naadloos op en ja, wat hebben deze veteranen de afgelopen twintig jaar toch een waanzinnig oeuvre opgebouwd. Mastodon geeft daar een nette dwarsdoorsnede van, maar vreemd genoeg zijn het niet oudere classics als ‘Ghost of Karelia’ en ‘March of the Fire Ants’ waarop de mannen het beste van zichzelf laten zien.

Het is toch vooral het nieuwe werk waarop Mastodon zich als een van de beste metalbands van het moment laat blijken. In het ronkende ‘Steambreather’ en het lekker rockende ‘Chimes at Midnight’ klinkt Mastodon gecontroleerd en energiek. De riffs zijn strak, de tempowisselingen legio en het drumwerk krachtig en compact. De band durft het sinds een paar jaar aan om alle muzikanten delen van nummers in te laten zingen en dat werpt absoluut zijn vruchten af: nog nooit klonk Mastodon zo veelzijdig en compleet als op dit moment. Wat een verademing!

Geen jonge goden meer

Gitaristen Troy Sanders, Brent Hinds en Bill Kelliher zijn met hun naderende vijftigste verjaardag geen jonge rockgoden meer, maar muzikaal valt er vrij weinig op hun spel aan te merken. Ze overtuigen zelfs bij vlagen met enkele fijne, degelijke solo’s die de liedjes een mooie, warme gloed geven. Dat doen de visuals vanavond overigens ook.

Vijf verticale schermen spugen duistere en spookachtige beelden over het publiek die perfect bij de thematiek van de nummers passen. Hoe verfrissend deze nummers ook zijn, toch worden er een hoop classics gemist, zoals ‘Oblivion’, ‘Show Yourself’, ‘The Motherload’ en natuurlijk voor het Grammy-genomineerde ‘Curl of the Burl’.

Traktatie

Het onweerstaanbare ‘Blood and Thunder’, inclusief die legendarische gitaarriff, en de lekkere meezinger ‘Crack the Skye’ maken dat gemis in de toegift redelijk goed. Bovendien is Scott Kelly samen met Mastodon op één podium natuurlijk een mooie traktatie.

Volgend jaar brengt Mastodon weer nieuw werk uit en gaan ze ongetwijfeld weer over de Europese velden touren, laten we dan maar hopen dat deze sludgemetalbazen hun beste classics weer laten horen.

Over de auteur

Sebastiaan
Recensent #ROCK

Gerelateerde berichten