The Ocean heeft wat goed te maken met Nederland. De Duitse postmetalband was dit voorjaar één van de grote klappers op Complexity Fest in Haarlem, maar die show liep uit op een klein fiasco. Door technisch falen moest The Ocean al na een krap half uur afscheid nemen, tot verbazing en ergernis van de Nederlandse fans. In de karakteristieke, kleine zaal van Het Paard in Den Haag mocht het eigenzinnige viertal in de herkansing.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: The Ocean heeft het drama op Complexity Fest volledig goedgemaakt. Het is niet de vraag óf, maar wannéér de rest van het land gaat vallen voor de meest getalenteerde progmetalband van Duitsland. De afgelopen jaren mocht The Ocean nog geeneens de schoenveters strikken van genregenoten Opeth en Anathema, maar langzaam maar zeker – zeker na het fenomenale album Phanerozoic I: Palaeozoic – valt progminnend Europa als een blok voor deze band.

De kleine zaal in het Paard is dan ook stampensvol als The Ocean op het punt staat om te beginnen. Zoals we de bandleden onderhand kennen, verschuilen ze zich anderhalf uur lang achter een doorzichtige rookwolk, maar dat doet geen afbreuk aan de intensiteit van de show. Zanger Loïc Rossetti zoekt voortdurend het contact op met de fans, en baant zich tijdens Ordovicium: The Glaciation of Gondwana zelfs een weg naar boven. Net voor die heerlijke uitbarsting springt de bebaarde frontman naar beneden, waar de hongerige fans al klaar staan om hem op te vangen. Een geweldig moment.

The Ocean is en blijft live een geweldig avontuur: de composities zijn lekker lang, zitten boordevol energie en avontuur en overal schuilt een verhaal achter. Rossetti kan op het ene moment heel klein en fragiel zingen, maar is op z’n best als hij zijn weergaloze brul uit zijn strot trekt. Als een orkaan zo sterk. Vooral het einde van Firmament, het populairste nummer dat The Ocean maakte met net iets meer dan een miljoen streams op Spotify, komt door het harde gitaarwerk en de brul van Rossetti aan als een mokerslag.

The Ocean heeft vrijwel geen hits en staat bekend om de eigenzinnige en langslepende postrock. Steengoed, maar niet voor iedereen weggelegd. Toch lijkt het slechts een kwestie van tijd voor deze Duitsers de progfestivals in Europa mogen headlinen. En – een mens mag hopen – ook op de mainstreamsfestivals als Graspop en Fortarock een mooi plekje krijgen. Want dat verdient deze oceaan van een band.

Over de auteur

Sebastiaan
Recensent #ROCK

Gerelateerde berichten