Het jaar zit er weer bijna op en dus is het tijd om de balans op te maken. Deze week stelt iedere dag één reviewer een aantal platen aan je voor die je móét luisteren vóór 2025 voorbij is. In deze tweede aflevering is het de beurt aan Axel. Zijn eindlijst bevat van alles wat. Waarom deze platen? Lees het hieronder, voor het gemak aangevuld met sleuteltracks die je direct kunt aanklikken en bekijken.
10. Lowheaven – Ritual Decay
Het eerste volledige album van Lowheaven is meteen raak, full in your face! De sound van deze Canadezen is rauw, zwaar en emotioneel. Sludge, post hardcore, screamo en noise worden probleemloos in de blender gegooid en leveren een muur van geluid op waar je ‘u’ tegen zegt. Lowheaven grijpt je bij de strot, breekt je volledig af en spuwt je na de laatste klanken weer als herboren uit.
9. The Devil’s Trade – Ninc Szenneyezetlen Szép
Waar vindt Pelagic Records toch telkens weer deze parels. Alweer het vijfde album van mastermind Dávid Makó en wat een beauty is dit! De melancholie druipt ervan af in deze prachtige mix van post metal en dark folk met een heerlijke doomy laag. Makó’s karakteristieke diepe zang stuwt dit album op prachtige wijze voort. De opener The Sleep That Dragged You Away, de moeilijkste track die Makó ooit gemaakt heeft, over het verlies van zijn moeder, is wellicht meteen het hoogtepunt van het album, maar niet getreurd, ook de overige tracks weten de spanningsboog probleemloos vast te houden.
8. ONRUST – Van Woede Tot Wanhoop
Onze zuiderburen blijven maar verbazen met gave releases. Zo ook het tweede album van ONRUST, zeven jaar na het debuut De Oogst. Van Woede Tot Wanhoop is een banger! De titel maakt direct duidelijk wat je mag verwachten. Een beklijvende plaat waar de machteloosheid, boosheid en frustratie vanaf druipt. Vol snoeiharde sludgy riffs, screams en grunts, maar ook meer ruimte voor cleane zang dan het debuut. Dat alles nog steeds in het Vlaams met hier en daar zelfs dialect. Geen eenvoudige kost, maar deze poel van miserie sleept je mee en schud je wakker.
7. Psychonaut – World Maker
Deze plaat blijft bij elke luisterbeurt maar groeien. Minder explosief dan de voorganger Violate Consensus Reality, maar zeker niet minder intens. De emotie spat af van dit persoonlijk epistel waar leed en de euforie van nieuw leven op prachtige wijze samenkomen. Vooral de gelaagdheid van de nummers zorgt ervoor dat World Maker de aandacht van begin tot eind vast weet te houden. Van het bijna poppy aanvoelende World Maker, steviger werk als Endless Currents en You Are The Sky… tot de prachtige mix van shoegaze en post metal Stargazer, laat de band in alle facetten zien dat ze klaar is voor de grote doorbraak.
6. Deftones – Private Music
Is Private Music vernieuwend? Nee, dat wellicht niet. Maar het is wél weer een hele vette typische Deftones plaat met tracks die binnenkomen. De intensiteit die er vanaf de eerste noten van My Mind Is A Mountain inknalt, maakt dat Deftones de enige old skool nu-metal band is die er anno 2025 nog steeds toe doet en dat juist vanwege de unieke sound van toen, waar ze vandaag de dag nog steeds een nieuwe touch aan weten te geven.
5. Paradise Lost – Ascension
Na een lange tijd zonder al te spectaculaire albums toonde Paradise Lost met Medusa en Obsidian dat de band nog zeker niet afgeschreven mocht worden. En terecht! Ascension is een van de gaafste albums die dit Britse vijftal in ruim 35 jaar heeft afgeleverd. Al vanaf de opening van Serpent on the Cross pakt deze plaat je bij de lurven. De afwisseling tussen Nick Holms’ clean vocals en grunt pakt perfect uit. Gecombineerd met het geweldige gitaarwerk van Gregor Mackintosch zijn vooral de openers en het slotstuk van Ascension een genot om naar te luisteren.
4. Faetooth – Labyrinthine
Wat een intensiteit leggen de drie dames van Faetooth aan de dag met Labyrinthine. De harmonie van de vocals van Ari May en Jenna Garcia sleept je elke song dieper mee in hun ‘fairy doom’. Al klinkt die benaming te ‘braaf’ voor wat deze dames brengen. Het is een meeslepende mix van doom en shoegaze. Vooral tracks als Iron Gate, Hole, Death of Days en White Noise slagen erin om je volledig op te zuigen in de voor Faetooth zo kenmerkende mystieke sound.
3. Messa – The Spin
The Spin is tot nu toe het meesterstuk van Messa. Waar op de vorige albums telkens een aantal beklijvende nummers stonden, was het gehele album nooit helemaal van dat niveau. The Spin is echter van begin tot eind een genot. Wellicht ietsjes softer dan vorig materiaal, maar wat is dit een uitmuntende manier om hun ‘Scarlet Doom’ ten tonele te brengen. Dit is next level Feast for Water. De verschillende achtergronden van het viertal kwamen nog nooit zo goed tot hun recht. Sara’s vocals worden alleen maar sterker en het gitaarwerk van Albert is om je vingers bij af te likken. Van begin tot eind genieten, maar als er dan toch een track uitspringt, dan is het The Dress.
2. Bruit ≤ – The Age of Ephemerality
Hoeveel kun je ‘zeggen’ zonder lyrics (op een paar korte passages spoken words na)? Bruit vertelt zonder woorden dat ’t mis is in de wereld, vooral de digitale wereld. En dat doen ze op prachtige, intense wijze. Dit is ware kunst waarbij versterkte cello en viool regelmatig ingezet worden om een song laagje voor laagje op te bouwen. Zonder dat je het echt door hebt, zit je opeens in een explosie van sounds. Wat Julien Aoufi aan intensiteit op drums toevoegt, is haast onbeschrijfelijk.
1. Deafheaven – Lonely People With Power
Gelukkig bleken de laatste minuten van slotstuk Mombasa van post rock album Infinite Granite geen definitief vaarwel van de typerende blackened sound van Deafheaven. Op Lonely People With Power is er weer veel meer ruimte voor de heavier kant van Deafheaven en zorgen de post rock en blackgaze passages voor de nodige rustmomenten. Hier komt de hele discografie van Deafheaven op prachtige, cinematografische wijze samen. Zonder twijfel niet alleen het black metal album van het jaar, maar overall met afstand het beste van 2026.