Ben Quad – Wisher (95)
Wat een fijne verrassing deze plaat! Het Amerikaanse Ben Quad – vernoemd naar een obscuur Star Wars-personage uit ‘Episode I: The Phantom Menace’ – presenteert met ‘Wisher’ een ontzettend sterke combinatie van oldschool emo en poppunk. Het bandgeluid van deze jonge honden ligt ergens tussen de energieke poppunk van State Champs en het ingetogen werk van Matt ‘The Get Up Kids’ Pryor in. Dit tweede studioalbum van Ben Quad is een aanrader voor iedereen die gek is van smaakvolle emorock. Zonder twijfel jaarlijstjesmateriaal!
Recensent: Frank van de Ven
Greyhaven – Keep It Quiet (86)
Dit wapenfeit van Greyhaven klinkt als de miskende liefdesbaby van Deftones en het vroege werk van screamoband Finch. Atmosferische post-hardcore meets melancholie. ‘Keep It Quiet’ is een meeslepende, vaak sombere plaat die gemaakt is voor de koptelefoon.
Recensent: Frank van de Ven
Letters Sent Home – Forever Undone (Extended) (78)
Het Duitse Letters Sent Home kun je omschrijven als een kruising tussen Paramore en Evanescence. Deze emogothband klinkt nergens zo intens of bevlogen als eerder genoemde acts, maar voor een jong gezelschap is het indrukwekkend wat ze hier laten horen. Op deze extended edition krijg je een paar nieuwe liedjes en wat remixes. In totaal wordt het debuutalbum aangevuld met zeven tracks. De nieuwe nummers klinken prima, maar er is een reden dat ze niet direct op het album belandden: het niveau van de oorspronkelijke tracks wordt niet gehaald.
Recensent: Frank van de Ven
Yellowcard – Better Days (73)
Yellowcard draait al heel wat jaren mee en is nog een van de overgebleven bands uit het MySpace-tijdperk: de periode waarin emobands zich via deze voorganger van Facebook profileerden. Deze Amerikanen onderscheiden zich van de concurrentie met een violist. Sean Mackin geeft zijn band een geheel eigen gezicht. Al kun je op dit alweer elfde studioalbum niet meer van verrassingen spreken. ‘Better Days’ is een goed gemaakte plaat van een band die opereert als een geoliede machine. Degelijk, maar zonder veel bevlogenheid. De bijdrages van gastartiesten als Avril Lavigne en Matt ‘Alkaline Trio’ Skiba zijn leuk, maar nergens opmerkelijk of sprankelend. Het luistert gewoon lekker weg, maar of dat het hoogst haalbare moet zijn…
Recensent: Frank van de Ven
Spite – New World Killer (82)
Rauw, hard en lomp: dat is in drie woorden het bandgeluid van Spite. ‘New World Killer’ is een album waar fans van het hardere werk van Slipknot blij van worden. Je hoort een oprecht pissige band die haar woede in muziek heeft gegoten. Spite laat een mix van deathmetal en nu-metal horen die kippenvel oplevert.
Recensent: Frank van de Ven
The Acacia Strain – You’re Safe From God Here (80)
Logge metalcore vanuit de onderbuik gespeeld: dat is het handelsmerk van The Acacia Strain. ‘You’re Safe From God Here’ – lekkere blasfemische titel, heren! – bestaat uit woedende, intense gitaarchaos die keihard binnenkomt. Deze gasten zijn oprecht pissig over de staat van de wereld en religie in het bijzonder. Dat ongenoegen wordt verpakt in muzikale fragmentatiebommen die vol geweld in je gehoorgang exploderen. Indrukwekkend werkstuk.
Recensent: Frank van de Ven
Wilwither – Pure Light (85)
Chaos! Wilwither verliest zich op ‘Pure Light’ in mathrock en dromerige soundscapes. Woede, wanhoop en melancholie wisselen elkaar af. De plaat is erg divers en daardoor spannend. Totaal uiteenlopende emoties vragen beurtelings om aandacht. Niet altijd gemakkelijk, omdat de tempowisselingen alle kanten opgaan. Mensen die graag hun tanden in hun muzikale menu zetten, niet vies zijn van gitaargeweld en niet voor de snelle trek gaan, doen er goed aan deze release een kans te geven.
Recensent: Frank van de Ven
The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid – Dreams of Being Dust (97)
The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid (TWIABP) gooide hoge ogen met hun combinatie van progrock en oldschool emo. Na vier albums op die koers koos de band voor een andere aanpak. Deze groep is boos over de politieke koers van hun Amerika en verpakt die woede in elf snedige tracks. De progrockinvloed is er nog, maar het geluid schuift meer richting metalcore. ‘Dreams of Being Dust’ is harder dan eerder werk: het dromerige karakter heeft plaatsgemaakt voor snoeihard gitaargeweld en meer screams. Een dappere zet die verrassend goed uitpakt, want ook een pissig TWIABP blijft meeslepend. Deze band heeft namelijk altijd iets interessants te zeggen over de wereld waarin ze leven.
Recensent: Frank van de Ven
Anberlin – Nevertake (84)
Na jarenlang touren vond frontman Stephen Christian het genoeg en besloot hij een lange pauze in te lassen. Opnames in de studio vindt hij prima, maar het reizen en optreden hoeft voor hem niet meer zo. Zijn bandgenoten zagen dat anders en kozen voor Matty Mullins (Memphis May Fire) als nieuwe tourzanger. Dat bleek een goede zet. Om die samenwerking te vieren bracht de band het inmiddels twintig jaar oude ‘Never Take Friendship Personal’ opnieuw uit, nu met Mullins op zang. Deze heruitgave kreeg de titel ‘Nevertake’. Naast een andere zanger is er weinig aan het materiaal veranderd, al zijn kleine nuances hoorbaar. Wat vooral opvalt, is hoe fris deze plaat nog klinkt. Anberlin weet als geen ander hoe een pakkend rocknummer werkt. Fans van het eerste uur zullen Christians karakteristieke stem waarschijnlijk blijven prefereren boven het meer generieke geluid van Mullins. Daar staat tegenover dat Mullins sterker is in screams. In deze vorm is ‘Nevertake’ een mooie bevestiging van hoe tijdloos Anberlin eigenlijk is: met oude of nieuwe zanger. Ben je fan van stevige radiorock en ken je de band nog niet? Dan is dit een prima kennismaking. Trouwe fans zullen plezier beleven aan de subtiele verschillen die de nummers net een tikkeltje anders maken zonder het origineel tekort te doen.
Recensent: Frank van de Ven