Het jaar zit er weer bijna op en dus is het tijd om de balans op te maken. De komende week stelt iedere dag één reviewer een aantal platen aan je voor die je móét luisteren voordat 2025 voorbij is. In deze eerste aflevering is het de beurt aan Frank van de Ven. Zijn eindlijst bevat van alles wat. Waarom deze platen? Lees het na in zijn vuistdikke longread, voor het gemak aangevuld met sleuteltracks die je direct kunt aanklikken en bekijken.
10. Arm’s Length – There’s A Whole World Out There
Ook recensenten zijn soms net mensen. Ondergetekende was veel te hard voor There’s A Whole World Out There. Dit album verdient veel meer dan een zesje. Mea maxima culpa! Op een gegeven moment viel alles op zijn plek en kwam het besef dat deze band erg goede teksten schrijft en oldschool emo een warm hart toedraagt. Een bitterzoet en nostalgisch album dat zeker een plek in de top 10 van deze reviewer verdient.
9. Love Is Noise – To Live In A Different Way
Love Is Noise zette met To Live In A Different Way een zelfverzekerd debuut neer. Deze shoegazeband schrijft sterke rocknummers die worden overgoten met een noisejasje. Dat werkt, want daardoor komt de muziek mysterieuzer over. Het maakt de prima nummers net een tikkie spannender. Dit album is dromerig en doet bij vlagen aan Deftones denken. Absoluut geen slecht referentiekader.
8. Anberlin – Nevertake
Na jarenlang touren vond frontman Stephen Christian het genoeg en besloot hij een lange pauze in te lassen. Zijn bandmaten gingen door en lijfden Matty Mullins (van Memphis May Fire) in als tourzanger. Om die samenwerking te vieren bracht de band het inmiddels twintig jaar oude Never Take Friendship Personal opnieuw uit, maar nu met Mullins op zang. Deze heruitgave kreeg de titel Nevertake. Naast een andere zanger is er weinig aan het materiaal veranderd, al zijn kleine nuances hoorbaar. In deze vorm is Nevertake een mooie bevestiging van hoe tijdloos Anberlin eigenlijk is.
7. Johnny Marr – Look Out Live!
Als gitarist van The Smiths vergaarde Johnny Marr wereldfaam en hij kan nog steeds op die roem teren. De Brit wordt in zijn thuisland nog altijd op handen gedragen en timmert gestaag aan de weg met een solocarrière. Zo groot als The Smiths is hij nooit meer geworden, maar deze concertregistratie uit Londen laat horen dat zijn populariteit onverminderd is. Look Out Live! telt 22 tracks, waarvan een groot deel uit Smiths-nummers bestaat. Zangtechnisch kan Marr zich niet meten aan Morrissey, maar zijn gitaarwerk is nog altijd ongeëvenaard en klinkt net zo fris als decennia geleden.
6. The Veils – Asphodels
The Veils is het project rond singer-songwriter Finn Andrews. Op Asphodels staat zijn stem centraal. Het is een minimalistische plaat waarin het draait om verhalende voordracht. Er wordt niet gerockt, maar ook de zachte kant van The Veils mag er zijn. Dit album pakt je vanaf de eerste noot. De muziek ademt intensiteit en melancholie, zelden zo mooi verpakt.
5. Killswitch Engage – This Consequence
Metalcore-instituut Killswitch Engage heeft nog nooit een slechte plaat uitgebracht en This Consequence is daarop geen uitzondering. De band klinkt grootser, harder en melodieuzer dan ooit. De riffs zijn feller, de melodielijnen meeslepender. Elk bandlid lijkt boven zichzelf uit te stijgen, wat resulteert in een indrukwekkende plaat. Gretig dekt de lading het best.
4. Coheed And Cambria – Vaxis – Act III: The Father of Make Believe
Op hun elfde studioalbum gaat Coheed And Cambria door met waar het goed in is: catchy gitaarmuziek maken die zich niet laat vangen in één genre. Emo, progrock, punk en post-hardcore lopen naadloos in elkaar over. Ook het sci-fi-epos dat de band rond dit album bouwt, blijft eigenzinnig. Zelfs zonder het verhaal te volgen is dit een plaat om van te genieten. De refreinen blijven hangen en de riffs vliegen je om de oren.
3. Motion City Soundtrack – The Same Old Wasted Wonderful World
Sinds 1997 maakt Motion City Soundtrack emorock die net wat dwarser klinkt dan gebruikelijk. Frontman Justin Pierre schrijft fatalistische en ironische teksten en de prominente synths geven de band een eigen geluid. The Same Old Wasted Wonderful World volgt op Panic Stations uit 2015. Die lange pauze heeft de band goed gedaan: dit album klinkt fris, energiek en scherp. Welkom terug.
2. The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid – Dreams of Being Dust
Na vier albums vol progrock en oldschool emo gooit TWIABP het roer om. De band is boos over de politieke koers van de VS en kanaliseert die woede in elf compacte tracks. De prog-invloeden zijn er nog, maar het geluid schuift richting metalcore. Een dappere zet die verrassend goed uitpakt. Ook een pissige TWIABP blijft meeslepend.
1. Ben Quad – Wisher
Wat een fijne verrassing is deze plaat. Het Amerikaanse Ben Quad presenteert met Wisher een sterke mix van oldschool emo en poppunk. Het geluid balanceert tussen de energie van State Champs en het ingetogen werk van Matt Pryor (The Get Up Kids). Dit tweede studioalbum is een aanrader voor iedereen die houdt van smaakvolle emorock.