Fan zijn van Morrissey is anno 2026 niet eenvoudig. De Britse zanger ligt al jaren onder een vergrootglas vanwege zijn dubieuze uitspraken, maar lijkt zelf net zo hard bij te dragen aan het negatieve beeld dat over hem ontstaat. In korte tijd haalde de oud-voorman van The Smiths het nieuws. Eerst door fans op te roepen een tweede exemplaar van zijn album te kopen, zodat hij langer in de hitlijsten blijft staan. Op die manier wil hij een lange neus maken naar de media die hem willen ‘cancelen’. Kort na dit opzichtige gebedel haalde hij opnieuw de krantenkoppen door een concert op het laatste moment af te zeggen wegens een slechte nachtrust. Daar scoor je op zijn zachtst gezegd weinig punten mee bij je fanbase…
Dit gedrag past in een patroon. Morrissey blijft een artiest die de laatste jaren vooral de aandacht trekt met randzaken en niet vanwege zijn muziek. Al die ruis heeft helaas ook invloed op de muziek die hij maakt. De Morrissey van nu is niet dezelfde persoon die ooit zulke mooie liedjes voor The Smiths schreef. Anno 2026 is de zanger een verbitterde oude man geworden die zich door iedereen tekortgedaan voelt, behalve door zichzelf. De architect van die situatie is Morrissey echter zelf.
Jarenlang zat de Brit zonder platenmaatschappij en uiteindelijk verdween het album Bonfire of the Teenagers – volgens Morrissey zijn beste werk ooit – in de la. Het is nog maar de vraag of die plaat ooit het daglicht ziet, nu de zanger en zijn oude platenlabel Capitol Records uit elkaar zijn. Morrissey is er inmiddels in geslaagd om de rechten van het album terug te kopen. Met Sire Records heeft de Brit weer een nieuw thuis. Het resultaat is Make-Up Is a Lie, een album dat precies doet wat je inmiddels van Morrissey anno 2026 verwacht: het verdeelt luisteraars in twee kampen.
Wie hoopt op een nieuwe Vauxhall and I, Viva Hate of You Are the Quarry komt bedrogen uit. De scherpte van vroeger ontbreekt. Waar Morrissey ooit uitblonk in snijdende en ironische teksten, blijft het nu vaak bij observaties zonder echte lading. In ‘You’re Right, It’s Time’ zet hij zichzelf neer als slachtoffer van cancelcultuur. ‘Notre-Dame’ klinkt muzikaal verzorgd, met een sfeer die doet denken aan Depeche Mode, maar overtuigt tekstueel minder en klinkt als een slappe complottheorie.
Dat laatste wringt, want juist in het schrijven van scherpe teksten die je aan het denken zetten, lag zijn kracht. Morrissey kon als geen ander eenzaamheid en vervreemding vangen in rake zinnen. Voor buitenbeentjes en eenzaten blijft hij een stem. Maar met dit materiaal zal hij weinig nieuwe luisteraars overtuigen. De aandacht rond het album kwam vooral door alles eromheen.
Muzikaal staat het overigens wel. De samenwerking met Alan Whyte zorgt voor een solide basis. Hoogtepunt is ‘The Monsters of Pig Alley’, waarin zijn kenmerkende zang en melancholische gitaarlijnen samenkomen. Hier hoor je nog wat hem ooit zo bijzonder maakte. Het maakt ook duidelijk wat er op de rest van het album ontbreekt.
Make-Up Is a Lie is geen mislukking, maar ook zeker geen wederopstanding. Morrissey bewijst dat hij het nog steeds kan, maar dat de scherpte grotendeels ontbreekt. En misschien is dat wel het grootste probleem: niet de kritiek van buitenaf, maar de keuzes die hij zelf maakt.