Counter Culture Shorts nummer #146 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 146e editie van Shorts vind je dertien mooie microreviews van de nieuwe albums van Lamb Of God, Gaerea, Samurai Pizza Cats, Shoreline, The Gloom In The Corner, Erra, Margaritas Podridas, Starbenders, Nothing, Sweet Pill, Alex Melton, Poison The Well en Tigers Jaw.
Lamb Of God – Into Oblivion (89)
Amerikaanser dan Lamb Of God wordt groove metalcore niet. Je luistert naar onvervalste spierballenmuziek waarin vette riffs, gevaarlijke schreeuwzang en catchy hooks samengaan. Een band als Pantera heeft zeker als inspiratiebron gediend. Toch heeft Lamb Of God een geheel eigen smoel. Dat is onder meer te danken aan het kenmerkende gitaarspel van Mark Morton en de bijtende voordracht van Randy Blythe. Deze band is traditiegetrouw enorm pissig op de wereld waarin ze leven en verpakken dat in rauwe muziek die ondanks de intensiteit altijd toegankelijk blijft klinken. ‘Into Oblivion’ biedt de kwaliteit die je van Lamb Of God mag verwachten. Fans weten genoeg!
Recensent: Frank van de Ven
Gaerea – Loss (78)
Gaerea brengt post-rock en nu-metalcore samen. ‘Loss’ klinkt als een kruising tussen Deftones (het atmosferische en dromerige geluid) en Machine Head (de intense schreeuwzang en dreiging). De combinatie tussen beschouwend en energiek pakt goed uit en zorgt voor een interessante plaat voor avontuurlijk ingestelde metalheads.
Recensent: Frank van de Ven
Samurai Pizza Cats – Press Start (77)
Het Duitse Samurai Pizza Cats liet zich inspireren door de gelijknamige Japanse tekenfilmserie uit de jaren 90 én hun landgenoten van Electric Callboy. ‘Press Start’ schotelt je elektronische metalcore voor. Dat deze gasten fervente gamers zijn, is te horen aan de bliepjes en effecten die zo uit je favoriete computerspelletjes lijken te komen. Net als Electric Callboy maakt Samurai Pizza Cats vrolijke, uitbundige muziek die festivalweides en volle concertzalen in beweging moet krijgen. Deze happy metalcore mikt op een vette glimlach en een wall of death. Soms is dat gewoon genoeg.
Recensent: Frank van de Ven
Shoreline – Is This The Low Point Or The Moment After? (75)
Een album met een onwijs lange titel moet wel een emoplaat zijn! Yep, Shoreline valt precies in die categorie. Deze band maakt moderne emo in de stijl van Arm’s Length. De emo-revival die je hier hoort heeft meer weg van oldschool acts als The Get Up Kids. Deze genreverering blijft ver weg van bands als Fall Out Boy en Taking Back Sunday, die de stroming de mainstream in katapulteerden. ‘Is This The Low Point Or The Moment After?’ is een plaat die fans van Arm’s Length zeker moeten checken.
Recensent: Frank van de Ven
The Gloom In The Corner – Royal Discordance (78)
Het Australische The Gloom In The Corner maakt chaotische metalcore. Als er een soundtrack zou zijn voor het drinken van een Red Bull, dan zou het ‘Royal Discordance’ zijn. Sommige tracks laten zich beluisteren als een mini-opera waarin emoties alle kanten op gaan. Theatraal, bombastisch, hysterisch en intens. Als je je metalcore lekker energiek wilt hebben, dan is dit je ding. Deze gasten lassen geen pauzes in en gaan keihard los.
Recensent: Frank van de Ven
Erra – Silence Outlives The Earth (81)
Liefhebbers van Unearth en Killswitch Engage zullen vast blij worden van de nieuwe worp van Erra. ‘Silence Outlives The Earth’ brengt al het goede van commerciële metalcore samen: flitsend gitaarwerk, pakkende riffs en indringende cleans. Erra maakt indruk met fraaie, dromerige zanglijnen die een melancholisch gevoel oproepen. Deze band doet niets nieuws, maar scoort punten met de uitvoering.
Recensent: Frank van de Ven
Margaritas Podridas – Metales Pesados (79)
Het Mexicaanse Margaritas Podridas klinkt als de liefdesbaby van Nirvana en Therapy? ten tijde van hun ‘Suicide Pact – You First’-periode. Deze gruizige grungeplaat mist het hitgehalte van Kurt Cobains band, maar weet wel de desolate sfeer goed te vangen. ‘Metales Pesados’ is een fraaie genreplaat die de aandacht trekt omdat het in de moedertaal van deze band is gezongen.
Recensent: Frank van de Ven
Starbenders – The Beast Goes On (74)
Synthrock en seventies hardrock staan op het menu van Starbenders. ‘The Beast Goes On’ doet denken aan zowel het werk van Metric als Halestorm. Het elektronische deel heeft de overhand, al wordt er af en toe ook lekker gerockt. Gewoon een lekker zomers plaatje.
Recensent: Frank van de Ven
Nothing – A Short History Of Decay (86)
Deftones en My Bloody Valentine hebben Nothing beïnvloed. Dreigend en dreinend is ‘A Short History Of Decay’ te noemen. Zware kost waar de teenage angst vanaf spat. Als je van beklemmende shoegaze houdt, is dit je ding. Wat Nothing je voorschotelt is niet gemakkelijk, maar wel muziek die beklijft. Indrukwekkend album.
Recensent: Frank van de Ven
Sweet Pill – Still There’s A Glow (81)
Mocht Motion City Soundtrack ermee ophouden, dan kan Sweet Pill de honneurs waarnemen. Deze debutanten schurken dicht tegen het bandgeluid van eerder genoemde act aan. Ook Mundy’s Bay is een referentiekader. ‘Still There’s A Glow’ benadert nog niet de emopunkperfectie van Motion City Soundtrack, maar het begin is er zeker. Dit is een mooi visitekaartje.
Recensent: Frank van de Ven
Alex Melton – The Process (94)
Wat een plaat! Alex Melton zet met ‘The Process’ een ontzettend fraai debuut neer. Hij brengt oldschool emo, indierock en altpop samen op een erg knappe manier. De liedjes klinken zowel fris als vertrouwd. Deze plaat kan in zijn geheel op een Amerikaans college-radiostation gedraaid worden. Bij vlagen doet deze eerste worp van Melton aan het solowerk van Ace Enders denken. Dit is oprechte muziek die met veel liefde gemaakt is en dat voel je in elke noot.
Recensent: Frank van de Ven
Poison The Well – Peace In Place (80)
Poison The Well mag zich met recht een van de voorvaderen van de metalcore noemen. Terwijl metalcorebands als paddenstoelen uit de grond schoten en het genre zijn commerciële piek beleefde, trokken de leden van Poison The Well in 2009 de stekker eruit. Tijd voor een lange pauze, vonden ze. Ruim zeventien jaar later melden deze oervaders zich weer aan het front met ‘Peace In Place’. Deze comeback – en opvolger van het in 2009 verschenen ‘Tropical Rot’ – laat gretige muzikanten horen. Je luistert niet naar moegestreden veteranen, maar naar een bevlogen gezelschap. ‘Peace In Place’ is compromisloze metalcore: precies waar Poison The Well groot mee is geworden. Welkom terug!
Recensent: Frank van de Ven
Tigers Jaw – Lost On You (96)
De emopop annex indierock van Tigers Jaw is van een tijdloze schoonheid. Melancholisch en opgewekt tegelijk. De muziek van deze band heeft raakvlakken met het werk van The Smiths, Jimmy Eat World en The World Is a Beautiful Place & I Am No Longer Afraid to Die. Ben Walsh en Brianna Collins delen de plek achter de microfoon en dat zorgt voor variatie. ‘Lost On You’ is opnieuw zo’n mooie, pure plaat van dit gezelschap. De gevoelige liedjes blijven hangen en zijn met hoorbaar veel aandacht gemaakt. Nu al een grote kanshebber voor de jaarlijstjes!
Recensent: Frank van de Ven