Erg productief kun je de mannen van Basement niet noemen. De Britse emoband heeft nu niet bepaald een groot werkethos en levert na een radiostilte van acht jaar een nieuw album af. Gelukkig is ‘Wired’ het wachten waard geweest. Op hun vijfde langspeler keren de muzikanten terug naar het geluid uit de begindagen. Verwacht licht gruizige emorock met grunge-invloeden.
‘Wired’ heeft meer raakvlakken met het ietwat logge ‘Colormeinkindness’ dan met het meer poppy ‘Beside Myself’. Het bandgeluid van Basement kun je omschrijven als een kruising tussen het grungegeluid van Bush en de emorock van The Get Up Kids. Frontman Andrew Fisher trekt de aandacht met zijn volle, warme stemgeluid. Hij zingt krachtig en vol emotie. Je luistert naar een band die er zin in heeft en ervan geniet om samen muziek te maken. Dat klinkt niet zo vanzelfsprekend als je nagaat dat deze gasten er na de release van ‘Colourmeinkindness’ in 2012 de brui aan gaven. Pas vier jaar later kwam de band weer samen en verscheen ‘Promise Everything’. Twee jaar later werd ‘Beside Myself’ geboren, waarna weer een lange pauze werd ingelast.
In 2026 meldt Basement zich weer aan het front. ‘Wired’ gaat een hoop mensen blij maken, want deze Britten brengen grunge, emo en Britrock samen in hun bandgeluid. Wat opvalt, is dat deze vijfde schijf wat lomer klinkt dan de voorganger. Het tempo is wat lager en neigt, zoals gezegd, meer naar ouder werk. ‘Wired’ is een melancholische, beschouwende plaat. De manier waarop Fisher op de track ‘Broken By Design’ de zinsnede “I hope you’re doing fine” zingt, gaat door merg en been. Alsof hij dwars door je ziel snijdt. De vocalen worden begeleid door fraai gitaarspel en strak drumwerk.
Het spelplezier spat van dit album af. Je hoort muziek die gemaakt moest worden. Basement koos voor een wat minder gepolijst geluid in vergelijking met de twee voorgaande platen. Dat jasje past hem ook goed. Deze Britten maken muziek van een tijdloze schoonheid. ‘Wired’ klinkt zowel fris als vertrouwd. Dit is rock die raakt.