Entertainment-redacteurs kunnen hun lol op met The Amity Affliction. Deze metalcore-band wordt namelijk achtervolgd door drama je hebt er bijna een dagtaak aan om het allemaal bij te houden. Een korte samenvatting. De formatie gooide vorig jaar bassist annex clean vocalist Ahren Stringer buiten, waarna er een bittere vete tussen hem en de overblijvers ontstond. Stringer was het enige nog originele lid van deze band. Daarnaast kampt de groep met een enorme schuldenpost bij de Australische belastingdienst en is Stringer nog steeds zakelijk betrokken bij de band. Geld om hem uit te kopen, is er dus niet. Huidig frontman Joel Birch gaf recent aan ook bijna uit de band te stappen. Drama alom, waardoor je bijna zou vergeten dat The Amity Affliction ook nog muziek maakt. ‘House Of Cards’ is het eerste album waarop Stringer niet te horen is. heeft de band nog bestaansrecht zonder hem?
De titel van deze review geeft het antwoord op bovenstaande vraag al. ‘House Of Cards’ gaat niet de geschiedenisboeken in als het beste album van deze Australische band, maar deze plaat laat wel horen dat er toekomst(muziek) zit in deze groep. Die toekomst wordt ingevuld met een nieuwe zanger annex bassist. Deze Jonny Reeves klinkt helaas erg generiek, waardoor de clean vocals weinig indruk maken. Stringer’s zang neigde meer naar poppunk, terwijl Reeves als zanger een onderscheidend vermogen mist. Hij klinkt als een fletse kopie van een kopie van Josh Gilbert van As I Lay Dying en Tom Prendergast van Bury Tomorrow. Gelukkig is de rol van Birch groter geworden. De brulboei bewijst opnieuw een van de betere zangers van het genre te zijn. Ook tekstueel maakt de Australiër opnieuw indruk met zijn even rauwe als breekbare teksten.
Mentale gezondheid is een thema dat onlosmakelijk verbonden is met The Amity Affliction en dat is op ‘House Of Cards’ niet anders. Kindermishandeling (het ijzingwekkende ‘Heaven Sent’), zelfmutilatie (het stampende ‘Bleed’) en de uitwassen van religie komen allemaal aan bod op deze schijf. Birch spuwt zijn woede, angst en frustraties er op intense wijze uit. De zalvende, bijna koorknaapachtige zang van Reeves haalt de scherpste kantjes eraf. Helaas zijn de clean vocals veel te braaf, waardoor ze een bijna ondermijnend effect hebben. Stringer had er ook een handje van om de boel met zijn emozang te verzachten, maar de laatste jaren klonk hij steeds minder zeikerig waardoor zijn bijdrages steeds beter bij de thematiek van de nummers pasten. Reeves heeft die balans niet gevonden. Daardoor komt de combinatie tussen schreeuwzang en clean vocals niet altijd goed uit de verf. Soms klinkt het contrast tussen hard en zacht geforceerd. Alsof er aan een bepaalde formule voldaan moest worden en dat doet afbreuk aan de intensiteit van de muziek.
Intens is de muziek zeker. Metalcore in de lijn van ‘Not Without My Ghosts’ schotelt The Amity Affliction je voor. Met een toef elektronica en brute synths. Toch voert metal altijd de boventoon en dat jasje past deze band toch het best. Zeker nu Birch zijn positie als frontman verstevigt. ‘House Of Cards’ is op zijn best als deze gast zijn plek achter de microfoon pakt en de aandacht opeist. Dan hoor je zijn pijn en de reden om deze band op te richtten. ‘Hate is easy, you’ve gotta try and love yourself’ is zo’n zin die een hoop mensen zal raken. Die boodschap van hoop wordt nog steeds gebracht, maar dan in een iets minder mooie verpakking.