Counter Culture Shorts nummer #148 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 148e editie van Shorts vind je tien mooie microreviews van de nieuwe albums van A Wilhelm Scream, Static Dress, Western Addiction, Annie Taylor, Vovoid, Seahaven, Sparta, Comastatic, .Haste The Day en Super Sometimes
A Wilhelm Scream – Cheap Heat (87)
Het Amerikaanse A Wilhelm Scream is een bijzondere band. Deze gasten maken felle skatepunk die ze injecteren met een flinke scheut heavy metal. Je luistert naar een soort punkversie van DragonForce: ultrasnelle, compacte tracks die in een razend tempo voorbij denderen. ‘Cheap Heat’ is daar opnieuw een perfect voorbeeld van. Het gaspedaal wordt vol ingetrapt en remmen in de bochten is er niet bij. Deze band is een intense bumperklever die niet loslaat voordat de rit voorbij is. Fans weten dat en willen niet anders. Ontspannen muziek luisteren, is iets wat niet bij deze band past. Deze gasten gaan tot het gaatje en juist die intensiteit en passie voor snelheid maakt A Wilhelm Scream zo uniek.
Recensent: Frank van de Ven
Static Dress – Injury Episode (79)
Het Britse Static Dress heeft goed geluisterd naar Dead Poetic en Senses Fail. ‘Injury Episode’ is een liefdesbrief aan post-hardcore zoals die in 2004 werd gemaakt. Screams en clean vocals vechten continu om je aandacht. Het wiel uitvinden, doet deze band uiteraard niet maar zolang deze mannen zulke zelfverzekerde emo op je afvuren dondert dat niet. Liefhebbers van Dead Poetic ten tijde van doorbraakplaat ‘New Medicines’ kunnen nu stoppen met lezen en deze plaat direct aanschaffen.
Recensent: Frank van de Ven
Western Addiction – Psychedelic Munitions (81)
Oldschool melodic punkrock is wat Western Addiction je voorschotelt. Deze band komt uit de stal van Fat Wreck Chords en dan weet je eigenlijk al precies wat je van dat kwaliteitslabel kunt verwachten. Ambachtelijke punk die goed in het gehoor ligt, een tikkie schuurt en nergens te lang duurt. Onder de twee minuten kun je ook gemakkelijk je boodschap kwijt. Toffe plaat die vol bravoure wordt gebracht.
Recensent: Frank van de Ven
Annie Taylor – Out Of Scale (71)
Als The Hives en Wet Leg een baby zouden adopteren zou het vast Annie Taylor zijn. Deze Zwitserse formatie brengt de energie en gekte van de Zweedse garagerockband samen met de dwarse indierock van de Britse band. ‘Out Of Scale’ is een aardige zomerplaat met voldoende rustpunten. Soms helaas net iets te loom en kabbelend waardoor deze schijf bij vlagen nogal gezapig klinkt. Deze band mist de X-factor: een onderscheidend vermogen. Annie Taylor is zeker geen slechte groep, maar dit zal geen formatie zijn waar mensen vol trots fan van worden. Dit in tegenstelling tot eerder genoemde bands.
Recensent: Frank van de Ven
Vovoid – Symphonique (91)
Wat Metallica deed met ‘S&M’ doet Voivoid met ‘Symphonique’: klassiek en heavy metal met elkaar verbinden. Deze Canadese band zet Orchestre Symphonique De Quebec flink aan het werk, want de vele tempowisselingen moeten wel bijgehouden worden door het klassieke muzikale gezelschap. Wat deze release zo genietbaar maakt, is hoe goed deze kruisbestuiving klinkt. Het werk van Vovoid klinkt alsof het met klassiek geschoolde muzikanten gespeeld moet worden. Liefhebbers van deze band krijgen een mooie compilatie voorgeschoteld en zijn ruim 70 minuten onder de pannen. ‘Symphonique’ klinkt filmisch en spannend. Dit is een geniale crossover.
Recensent: Frank van de Ven
Seahaven – Seaheaven (80)
Melancholische indierock met een postpunksausje: dat is Seahaven. Ook midwest emo is een genreomschrijving die van toepassing is op deze release. Op dit titelloze album, bewijst de band niet zonder inspiratie te zitten. De liedjes over verloren liefdes en de uitdagingen die het leven op je afgooit. klinken namelijk tijdloos en zijn meeslepend.
Recensent: Frank van de Ven
Sparta – Cut A Silhouette (78)
Sparta – een uitvloeisel van het iconische At The Drive-In – heeft in post-hardcore kringen een legendarische status bereikt. Nou ja, de eerste twee albums van deze band dan. Na die releases verloor de band momentum en vergaten veel mensen dat deze gasten nog steeds muziek maakten. In 2006 werd een pauze ingelast die tot 2020 zou duren. Sindsdien is Sparta weer actief. Die comeback maakte echter weinig indruk, want veel werd er niet meer over deze band gesproken. Dat zal met ‘Cut A Silhouette’ waarschijnlijk ook niet gebeuren. Dat is zeker niet omdat dit een slechte plaat is. Integendeel. Frontman Jim Ward klinkt als een jonge Bono op deze plaat, maar het heilige vuur lijkt te ontbreken. Het is allemaal vrij braaf. Fans van het oude werk van U2 en Foo Fighters zullen dit wel kunnen waarderen.
Recensent: Frank van de Ven
Comastatic – Live Fast Die Young (87)
Comastatic wil zich profileren als een soort Zwitserse variant van Twenty One Pilots. Helaas voor hen ontbreekt het deze gasten aan de creativiteit die hun Amerikaanse idolen wel hebben. Dat is niet gek, want ‘Live Fast Die Young’ is een debuut. Er zit duidelijk veel potentie in deze mannen, want dat ze oog hebben voor melodie staat buiten kijf. Wat opvalt is dat deze gasten blaken van het zelfvertrouwen en een album neerzetten dat klinkt als een klok. De zang is euforisch, energiek en accentloos. Deze eerste worp is ontzettend catchy en zit goed in elkaar. De toekomst ziet er goed uit voor deze gasten!
Recensent: Frank van de Ven
Haste The Day – Dissenter (81)
Na een radiostilte van elf jaar meldt Haste The Day zich weer aan het front. ‘Dissenter’ is een welkome terugkeer, want deze band heeft een mooie balans gevonden tussen traditionele metalcore en catchy altrock. Met Brennan Chaulk in de gelederen heeft Haste The Day een prima clean vocalist in huis. Hij zingt niet zeikerig en zorgt voor het nodige tegenwicht voor de venijnige schreeuwzang. Fans van deze band kunnen opgelucht ademhalen, want het heilige vuur brandt nog steeds bij deze Christelijke band.
Recensent: Frank van de Ven
Super Sometimes – Show The World What’s Underneath (93)
Ambachtelijke poppunk in de lijn van Blink-182 met een scherp randje: dat is wat Super Sometimes maakt. Verwacht in dit geval geen oerflauwe seksgrappen en andere vormen van onderbroekenlol, maar oprechte teksten over dagelijkse beslommeringen. Het mooie aan dit album is dat je voelt dat dit muziek die gemaakt moest worden. Deze band houdt van het genre en heeft ook echt wat te vertellen. Oprechte muziek uit het hart verveelt nooit en daarvan is ‘Show The World What’s Underneath’ een perfect voorbeeld. Tijdloos.
Recensent: Frank van de Ven