Counter Culture Shorts nummer #149 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 149e editie van Shorts vind je tien mooie microreviews van de nieuwe albums van Daydream Plus, No Cure, Boundaries, Eva Under Fire, Sincere Engineer, Lowrev, Punkcake, The Hu, Des Rocs en Sleeping With Sirens.
Daydream Plus – Second Last day Of Summer (81)
Dit debuut van Daydream Plus doet aan het werk van Minus The Bear denken. Deze nieuwkomers hebben echter geen zanger in de gelederen waarmee ze zichzelf onderscheiden. Speels, zomers en technisch. Deze gasten slagen erin om complexe stukken gemakkelijk te laten klinken. ‘Second Last Day Of Summer’ doet zijn naam eer aan: dit is een instrumentele plaat om vrolijk van te worden en om in het zonnetje te beluisteren met een cocktail of ander verfrissend drankje in de hand.
Recensent: Frank van de Ven
No Cure – It’s Going To Get Dark (84)
Lekkere binnenkomer deze plaat! Deze eerste worp van No Cure klapt er goed in. Verwacht pissige metalcore in de lijn van Malevolence en Darkest Hour. Deze gasten trakteren je op verschroeiend gitaarwerk en giftige vocalen die vol bravoure worden gespeeld. Spaarzaam ingezette gangvocals en vette breakdowns maken het af. Benieuwd hoe deze band zich verder gaat ontwikkelen!
Recensent: Frank van de Ven
Boundaries – Yearning: The Unbeautiful After (61)
Metalcore van het woeste soort is wat Boundaries je voorschotelt. ‘Yearning: The Unbeautiful After’ is een lekker lomp album. De muziek wordt helaas nergens opmerkelijk en de nummers vloeien in elkaar over. Deze opvolger van ‘Death Is Little More’ mist de intensiteit en bevlogenheid van de voorganger. Jammer.
Recensent: Frank van de Ven
Eva Under Fire – Villainous (77)
Amerikaanser dan Eva Under Fire wordt je rockmuziek niet. Frontvrouw Eva Marie zingt nogal gedragen en ietwat theatraal. Ze articuleert haar teksten netjes, zodat elke zin verstaanbaar is. Ook de muzikale omlijsting is op maat gemaakt voor Amerikaanse radiozenders. Eva Under Fire klinkt als de liefdesbaby van Evanesence en Kelly Clarkson. Als je die bands tof vindt, is ‘Villainous’ een aanrader.
Recensent: Frank van de Ven
Sincere Engineer – Problable Claws (62)
Na vier studioalbums klinkt Sincere Engineer nog steeds als een amateuristische bende. Rammelende punkrock met onvaste zang is wat je krijgt. Het geeft de band een zekere charme, maar tegelijkertijd valt Sincere Engineer door deze werkwijze niet op. Elk dorpje off stad heeft wel zo’n soort rammelpunkbandje dat de lokale braderie plat speelt. Deze groep weet niet op te vallen in een overvol genre waarin meer getalenteerde concullega’s actief zijn.
Recensent: Frank van de Ven
Lowrev – It’s Hard To Lie To Strangers (86)
Emo-icoon Josh Fiedler heeft een nieuwe band opgezet in de vorm van Lowrev. De zanger van The Juliana Theory besloot om een andere kant van zichzelf te laten zien of beter gezegd horen. ‘It’s Hard To Lie To Strangers’ toont aan dat de Amerikaanse frontman een groot fan van The Beatles is. Fiedler klinkt soms zelfs als wijlen John Lennon. Dit debuut is smaakvol en beschouwend. Verwacht liedjes met kop en staart over onderwerpen die dicht bij Fiedler’s hart liggen. Mooie plaat.
Recensent: Frank van de Ven
Punkcake – Siamo Qui Siamo Questi (61)
Deze Italiaanse band is een acquired taste zoals dat zo mooi heet. Dit is dreinende, drammende en provocerende artrock met een punksausje. De snerpende zang doet erg aan het stemgeluid van Johnny Rotten van Sex Pistols denken. Gemakkelijk in het gehoor ligt dit album niet. Als je van dwarse, rebelse muziek houdt die af en toe lekker maf en chaotisch is, is dit misschien wel wat voor jou. Moet je wel tegen die bijzondere stem kunnen…
Recensent: Frank van de Ven
The Hu – Hun (79)
De populariteit van The Hu is niet te stoppen. Deze Mongoolse band scoort goed met hun authentieke geluid dat vermengd wordt met vleugje metal. Wat deze groep onderscheidend maakt, is dat ze gebruikmaken van hun culturele achtergrond en deze volledig omarmen. De Mongoolse keelklanken en traditionele instrumenten zullen zeker mensen afschrikken. Het siert The Hu dat het trouw blijft aan hun roots. Hoewel de teksten niet te verstaan zijn (in de tracks zonder gastbijdrages van Westerse artiesten tenminste), voel je wel een vorm van kameraadschap in de muziek. De nummers handelen over broederschap en op de een of andere manier dragen de nummers die emotie perfect uit. ‘Hun’ is een positief album dat het verdient om gehoord te worden.
Recensent: Frank van de Ven
Des Rocs – To Hell And Back (87)
Des Rocs is te laat geboren. Deze gast maakt ouderwetsche rock die zo uit de jaren 80 lijkt te komen. ‘To Hell And Back’ doet denken aan de hoogtijdagen van bands als U2 en Killing Joke. Tijdloos en krachtig. Dit album laat een bevlogen artiest horen die wars is van trends en muziek maakt die hijzelf tof vindt en waar hij zich met hart en ziel in verliest.
Recensent: Frank van de Ven
Sleeping With Sirens – An Ending In Itself (74)
Op hun achtste studioalbum gaat Sleeping With Sirens door waar het goed in is: meeslepende post-hardcore maken. De opvallende stem van Kellin Quinn eist opnieuw de aandacht op. Zijn vocalen klinken kinderlijk en hoog en zijn te vergelijken met die van Claudio Sanchez van Coheed And Cambria. Laatstgenoemde band lijkt ook een inspiratiebron geweest te zijn van Sleeping With Sirens. Liefhebbers van Sanchez & co zullen zeker wat kunnen met ‘An Ending In Itself’ (mocht je die inspiratiebron niet kennen uiteraard).
Recensent: Frank van de Ven