Counter Culture shorts nummer #145 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de shorts voor je. In deze 145e editie van shorts vind je acht mooie microreviews van de nieuwe albums van Puscifer, I Promised The World, Dream Nails, Story Of The Year, TX2, Poppy, New Found Glory en Textures.
Puscifer – Normal Isn’t (82)
Vreemde band, dit Puscifer. Wat ooit begon als melig zijproject van Maynard James Keenan – vooral bekend als de stem van Tool en A Perfect Circle – is inmiddels uitgegroeid tot zijn fulltime band. Het bandgeluid van Puscifer is groots en goth. Dreigend, donker en melancholisch, maar ook bevreemdend en puberaal. Een volwassen man met uitgestreken smoel zinnen als ‘We’ve concluded what is obvious, you’re a bunghole’ horen zingen, blijft raar. Is dit serieus te nemen? Muzikaal zeker, en Keenan zingt het in de track ‘Self Evident’ ook vol overgave. Puscifer is zeker niet voor iedereen, maar fans van Keenan’s unieke stemgeluid en liefhebbers van donkere rock in de stijl van A Perfect Circle en Nine Inch Nails zullen deze band vast kunnen waarderen.
Recensent: Frank van de Ven
I Promised The World – I Promised The World (87)
Mis jij metalcore en emo zoals die aan het begin van de zero’s gemaakt werd? I Promised The World wel, want deze band klinkt als een vergeten project uit die tijdsperiode. Op deze EP luister je naar een kruising tussen Misery Signals, Killswitch Engage (pre-Howard Jones-periode) en Senses Fail. Wat deze vijf tracks tellende release zo bijzonder maakt, is de intensiteit ervan. Deze jonge honden zijn dol op deze stijl en dat is in elke noot voelbaar. Melodieus, agressief en catchy: een erg lekkere release die fans van het genre niet kunnen – laat staan mogen – missen!
Recensent: Frank van de Ven
Dream Nails – You Wish (78)
Zelf noemen ze het punk, maar daarmee doe je de avant-gardistische aanpak van dit trio tekort. Dream Nails is geen Sex Pistols of Green Day. Lomp en rauw is ‘You Wish’ nergens. Wat je wel te horen krijgt, zijn soms gevoelige en soms ‘moeilijke’ kunstzinnige liedjes over empowerment. Deze dames kunnen goed zingen en hebben ook wat zinnigs te zeggen over de wereld waarin ze leven. Elk nummer is als een op zichzelf staand verhaal benaderd en dat heeft geresulteerd in een gevarieerde plaat. Soms net een tikkie te theatraal, maar wel altijd oprecht.
Recensent: Frank van de Ven
Story Of The Year – A.R.S.O.N. (76)
Het Amerikaanse Story Of The Year (SOTY) maakte ooit pissige post-hardcore. Niet dat deze band ooit echt gevaarlijk klonk, maar je voelde wel het venijn in de teksten van Dan Marsala. Op dit zevende album klinkt SOTY erg ‘jong’. Zonder voorkennis denk je naar een paar broekies van in de twintig te luisteren en niet naar veteranen die alweer 23 jaar geleden debuteerden met ‘Page Avenue’. De teksten lijken op puberproza en Marsala lijkt bij te beunen als lid van een boyband als hij zijn cleans inzet. ‘A.R.S.O.N.’ is platgeproduceerd en ontdaan van elk greintje spontaniteit. Slecht is dit wapenfeit niet, maar wel erg veilig en onopvallend. Jammer, want deze band rond Marsala heeft duidelijk meer in zijn… mars.
Recensent: Frank van de Ven
TX2 – End Of Us (81)
Onder het alias TX2 zoekt de Amerikaan Evan Thomas graag de controverse op. Hij werpt zich graag op als boegbeeld van de LGBTQ+-gemeenschap en bindt de strijd aan met internettrollen. Dat doet hij niet zachtzinnig en hij zoekt graag de publiciteit op. Met lompe teksten en vol branie trok hij de aandacht van verschillende websites. Het leverde hem zowel fans als vijanden op. Na alle online commotie zou je bijna vergeten dat de beste man ook nog muziek maakt. ‘End Of Us’ is het debuut van Thomas en eerlijk is eerlijk: deze gast heeft talent. TX2 klinkt als de liefdesbaby van My Chemical Romance en Motionless In White. Over de top, theatraal en bombastisch, maar altijd catchy. Het is een kwestie van tijd voordat deze vent opblaast, want dit debuut is gemaakt voor bomvolle arena’s en klinkt zelfverzekerd. Nu My Chem vrijwel inactief is, vult TX2 het gat op. Erg indrukwekkend visitekaartje!
Recensent: Frank van de Ven
Poppy – Empty Hands (84)
Ooit begonnen als internetsensatie is Poppy inmiddels geëvolueerd tot een gerespecteerde artieste. Het is bij elk album van deze Amerikaanse de vraag welke Poppy je krijgt: een woeste, melancholische of hitgevoelige variant. Op ‘Empty Hands’ een beetje van alles. Ze krijst, zingt en fluistert. Dit album laat een veelzijdige zangeres horen die niet in een hokje te stoppen is. Poppy is Poppy en doet wat ze zelf wil. Als ze wil headbangen, doet ze dat, en als ze daarna zin heeft in een gevoelige ballade is dat ook geen probleem. Juist die variatie en verrassing maken ‘Empty Hands’ zo’n mooie plaat.
Recensent: Frank van de Ven
New Found Glory – Listen Up! (76)
Na een pauze van zes jaar vond New Found Glory het tijd voor een comeback. ‘Listen Up!’ draait volgens de bandleden om het vieren van het leven. Het is een vrolijke plaat, maar dat is geen nieuws voor fans van deze band. Deze poppunkformatie heeft na een lange radiostilte weer een toffe plaat gemaakt waar fans van het genre even op kunnen teren. Verrassingen zijn er niet te vinden op deze release, maar dat dondert niet als je precies weet wat je doelgroep wil.
Recensent: Frank van de Ven
Textures – Genotype (93)
Alweer tien jaar geleden kondigde Textures in dit interview ‘Genotype’ aan. De reden waarom het een decennium duurde voordat de opvolger van ‘Phenotype’ er uiteindelijk kwam, is vrij complex. Een ingelaste pauze duurde langer dan voorzien en uiteindelijk is ervoor gekozen om het opgenomen materiaal de prullenbak in te gooien. Met frisse moed en een hoop bagage (twee leden van Textures besloten om een nieuwe band – Crown The Compass – op te richten en drummer Stef Broks ging als muziekdocent aan de slag) is er nu eindelijk een vers album. En wat voor een! ‘Genotype’ laat een nieuwe, meer commerciële kant van Textures horen. Meer cleans en minder screams. Soms lijkt de band wat op VOLA. Fans van deze Brabantse band krijgen flitsend gitaarwerk, retestrakke drums en krachtige zang voor de kiezen. Het klinkt als een klok, maar is net wat softer dan eerder werk. Kun je daarmee leven, dan wacht er een indrukwekkend album van Nederlandse bodem op je. Wat een comeback is dit zeg!
Recensent: Frank van de Ven