Counter Culture Shorts nummer #153 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 153e editie van Shorts vind je acht mooie microreviews van de nieuwe albums van Spike And The Gimme Gimmes, Fit For A King, Darkest Hour, Arakai, Glasswaves, Polyphia, Mental Cruelty en Blind Channel.
Spike And The Gimme Gimmes – Shit The Bed (63)
Spike And The Gimme Gimmes – de nieuwe naam van Me First And The Gimmes – gaat na het vertrek van oerlid Fat Mike door op dezelfde weg dus je kunt opnieuw melige covers verwachten. De naamsverandering heeft verder weinig invloed gehad op het bandgeluid. Het gezelschap pakt bekende pophits aan en stopt ze in een punkrockjasje. Zo kun je onder meer ‘It’s Raining Men’ en ‘Hey Ya’ in versnelde versies horen. Dat is nog steeds leuk, maar het nieuwtje is eraf. Ook lijkt het alsof deze gelegenheidsformatie er niet meer zo’n zin in heeft. ‘Shit The Bed’ klinkt soms als een moetje. Eerdere platen klonken energieker en meer bevlogen. Jammer. Het vertrek van Fat Mike lijkt de groep geen goed gedaan te hebben.
Recensent: Frank van de Ven
Fit For A King – Lonely God Deluxe (78)
Ruim een jaar na de release van ‘Lonely God’ brengt Fit For a King een deluxe-editie uit van de plaat. Je krijgt drie nieuwe tracks cadeau als je deze hernieuwde uitgave aanschaft. ‘Steady Doom’ is een naar deathcore neigende track, terwijl ‘Blood Pact’ en ‘Dirt’ een meer melodische kant van deze Amerikanen laten horen. De nieuwe nummers zijn sterk en single-waardig, maar of dit trio het rechtvaardigt om opnieuw de buidel te trekken voor een plaat die in 2025 verscheen, is aan jou. Mocht je deze schijf nog niet hebben en fan zijn van metalcore met een vleugje deathcore, dan is deze heruitgave zeker de moeite waard.
Recensent: Frank van de Ven
Darkest Hour – Suffer Divine (97)
Het Amerikaanse Darkest Hour heeft nooit een slechte plaat afgeleverd. Uiteraard waren er wel wat mindere goden in hun oeuvre te noteren, maar op een echte uitglijder zijn deze mannen nooit te betrappen geweest. Dat is met ‘Suffer Divine’ niet anders. Ook na 31 jaar klinkt Darkest Hour nog fris en gretig. De combinatie van metalcore en op Scandinavische leest gestoelde melodeath klinkt nog steeds als een klok. Het gitaarwerk is weer erg fraai en de vlijmscherpe riffs en toffe solo’s vliegen je om de oren. Werkelijk niet kapot te krijgen dit metal-instituut!
Recensent: Frank van de Ven
Arakai – The Shape Of Blue (78)
Arakai maakt een ietwat theatrale combinatie van metalcore, hardrock en Industrial metal. ‘The Shape Of Blue’ is een atmosferisch album dat bij vlagen dreigend en boos overkomt. De cleans zijn sterk en ook de screams overtuigen. Toch komt het geheel af en toe gekunsteld over. Dat doet echter niets af van het feit dat deze gasten lef tonen en echt iets nieuws proberen te doen.
Recensent: Frank van de Ven
Glasswaves – (While) True (83)
Op hun debuut voor Sharptone Records knalt Glasswaves er lekker op met hun mix van post-hardcore en nu-metal. Bands als 30 Seconds To Mars (ten tijde van ‘A Beautiful Lie’ uit 2005) en coldrain dienen als referentiekader. ‘(While) True’ is glossy, fel en catchy. Dit is een zelfverzekerde eerste worp van dit gezelschap. Dat belooft nog wat voor de toekomst.
Recensent: Frank van de Ven
Polyphia – Be Not Afraid (54)|
Polyphia is een band voor en door gitaarfreaks. Dat kan erg interessante muziek opleveren, maar helaas verliest dit gezelschap zich in gefreak. ‘Bo Not Afraid’ bestaat niet uit nummers met een kop en een staart, maar uit riffs en beats die achteloos aan elkaar lijken te zijn geplakt. Tot overmaat van ramp klinkt de plaat ook erg mat en zorgt de klinische productie ervoor dat de tracks nogal steriel klinken. Jammer. Deze gasten barsten van het talent, maar slagen er niet in om goede liedjes te schrijven.
Recensent: Frank van de Ven
Mental Cruelty – Echoes Of A Forlorn Land (87)
Het Duitse Mental Cruelty kun je als een soort ‘Best Of Extreme Metal’ beschouwen. Deze gasten brengen blackmetal, symfonische metal en powermetal samen op een ongekende manier. Echt ongelooflijk knap hoe coherent het bandgeluid is ondanks alle verschillende invloeden. Een ruige metalcorebrul wordt moeiteloos gecombineerd met een blackmetalkrijs. Deze band weet continu te verrassen. Het ene moment denk je naar een powermetalanthem te luisteren, terwijl je een track later naar een soort soundtrack van een horrorfilm luistert. Erg knap!
Recensent: Frank van de Ven
Blind Channel – Painstream (85)
Alweer vijf jaar geleden vertegenwoordigde Blind Channel Finland tijdens het Eurovision Song Contest. De band werd zesde. Op hun zesde studioalbum gaat de formatie voor de hoofdprijs: de eerste plek in de Top 40. Die missie hopen de Finnen te bereiken door goed in het gehoor liggende popmetal te maken. Dat is alvast gelukt, want ‘Painstream’ klinkt als een klok. De refreintjes zijn groots, de zang erg toegankelijk (bijna boybandachtig) en de instrumentatie is strak en gelikt. Linkin Park is een naam die regelmatig te binnen schiet. Dit album zou zomaar een soort gateway-plaat kunnen zijn die (jonge) luisteraars klaarstoomt voor wat zwaarder werk.
Recensent: Frank van de Ven