Counter Culture Shorts nummer #154 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 154e editie van Shorts vind je twaalf mooie microreviews van de nieuwe albums van Anberlin, Spanish Love Songs, Distant, Extol, La Roux, Deux Visages, Carnifex, Ankor, Kingdom Of Giants, Commoner, Brian Fallon en Emery.
Anberlin – Currency (77)
Hoe vang je het vertrek van een frontman op? Een vraag die Anberlin zichzelf stelde toen Stephen Christian er in 2023 de brui aan gaf. De zanger wees echter zelf een vervanger aan in de vorm van Matty Mullins. Deze man is geen onbekende in de scene, want hij is ook boegbeeld van Memphis May Fire. Mullins gaf aan groot fan te zijn van Anberlin en voelde zich vereerd om de band voortaan te mogen aanvoeren. Zijn eerste wapenfeit als nieuwe zanger van de alternatieve rockband waren twee losse singles (‘Walk Alone’ and ‘Seven’) die op de compilatie ‘Vega’ te horen waren. Daarna nam de nieuwbakken frontman fanfavoriet ‘Never Take Friendship Personal’ opnieuw op. Deze ‘Nevertake’ liet horen hoe dat album klinkt met Mullins achter de microfoon. Met ‘Currency’ is Anberlin dan toe aan een eerste langspeler met nieuw materiaal. Albumopener ‘Neverafter’ klinkt als een nummer dat Christian gezongen kon hebben (het heeft ‘Godspeed’ vibes). Na deze track kiest Anberlin 2.0 een iets andere koers. De nummers zijn minder dromerig en meer to the point. Het melancholische en mystieke wat de band onder leiding van Christian had, is verdwenen. ‘Currency’ markeert een nieuwe fase van Anberlin. Benieuwd wat de vervolgstappen van Mullins & co gaan zijn.
Recensent: Frank van de Ven
Spanish Love Songs – Future Nausea (89)
Zwaarmoedige teksten verpakken in vrolijke muziek werkt erg goed voor Spanish Love Songs. Frontman Dylan Slocum is geen lachebekje en worstelt met zijn mentale gezondheid. Die misère verpakt hij in muziek die raakvlakken heeft met Midwest emo, postpunk en indierock. Soms komen er in een nummer veel synths aan te pas, terwijl op andere liedjes de gitaar de overhand neemt. ‘Future Nausea’ is opnieuw een album vol grootse refreinen en episch zelfbeklag. Deze Amerikanen hebben opnieuw een fraai album op de wereld losgelaten.
Recensent: Frank van de Ven
Distant – Into Despair (85)
Distant is een Nederlandse deathcore band die hoge ogen gooit in de scene. Volkomen terecht, want onze landgenoten beheersen het genre tot in de puntjes. ‘Into Despair’ is een snoeihard album dat een leek als compromisloze herrie zal bestempelen. Lomp, bruut en meedogenloos: deze gasten maken duidelijk geen gevangenen. Als je van lompe metal met furieuze vocalen, schurende gitaren en onmenselijk drumwerk houdt dan is dit jouw nieuwe lievelingsband. Deze gasten gaan met dit nieuwe werkstuk gegarandeerd volle zalen trekken.
Recensent: Frank van de Ven
Extol – Aura Of Decay (83)
Het Noorse Extol bestaat sinds 1993 en in die tijd heeft de metalband zes albums uitgebracht waarvan het hier besproken ‘Aura Of Decay’ de laatste is. Een strak werkethos hebben deze mannen niet, want dit wapenfeit verschijnt na een pauze van dertien jaar. Het was het wachten waard, want dit album is van een grote schoonheid. Deze Noren brengen verschillende genres samen en dat levert opnieuw een bijzondere plaat op. Blackmetal en metalcore worden op een organische manier met elkaar verbonden. Frontman Peter Espevoll bewijst opnieuw over zowel indrukwekkende screams als clean vocals te beschikken. Zijn zang sleept je direct de muziek in. De volle productie zorgt ervoor dat de zang en instrumentatie altijd kraakhelder klinkt en ademt. Mooi album.
Recensent: Frank van de Ven
La Roux – Old Flames (79)
In 2009 scoorde La Roux een dikke hit met de aanstekelijke single ‘Bulletproof’. Zeventien jaar later is de synthpop-formatie toe aan een vierde langspeler. ‘Old Flames’ klinkt vertrouwd, maar ook fris en nieuw. De sound van de band is iets verschoven naar nineties r&b. Dit is een heerlijk zomers popplaatje dat fans van Robyn en Charli XCX (ten tijde van ‘Sucker’) wel zullen kunnen waarderen.
Recensent: Frank van de Ven
Deux Visages – Call It Goodbye (80)
The Birthday Masacre meets CHVRCHES: dat is een accurate samenvatting van het bandgeluid van Deux Visages. ‘Call It Goodbye’ is zowel dromerig als dreigend. Het stemgeluid van Daphney Hanono heft wel wat weg van de zang van Lauren ‘CHVRCHES’ Mayberry. Geen slechte vergelijking. Je kunt duidelijk slechter debuteren! Benieuwd hoe deze groep zich verder ontwikkeld.
Recensent: Frank van de Ven
Carnifex – More Than Misery (79)
Met 21 jaar op de teller mag je de mannen van Carnifex gerust veteranen noemen. De deathcore band geeft de jonkies les met ‘More Than Misery’. Dit is een ongekend harde en lompe plaat waar woede, dreiging en pure wanhoop hand in hand gaan. Een emotionele mokerslag die je na afloop in je maag blijft voelen.
Recensent: Frank van de Ven
Ankor – I See Red (73)
Wat krijg je als je K-pop, nu-metal en synthpop in een blender gooit? Dikke kans dat er iets als Ankor ontstaat. ‘I See Red’ is hyperactieve stuitermuziek voor mensen die van screams, dikke synths en dromerige pop houden. Als je van gestructureerde muiziek met kop en staart houdt dan is dit muzikale blikje Red Bull niet iets voor jou.
Recensent: Frank van de Ven
Kingdom Of Giants – Usurper (67)
Linkin Park, Papa Roach en The Backstreet Boys aan de autotune: dat is een soort verkorte samenvatting van wat Kingdom Of Giants je op ‘Usurper’ voorschotelt. Als je gecharmeerd bent van het oude werk van eerder genoemde bands dan is dit misschien wel interessant voor jou. Ben je die hele nu-metalhype een beetje zat, dan kun je dit muzikale gezelschap met een gerust hart skippen.
Recensent: Frank van de Ven
Commoner – Former Self (88)
Ergens tussen Basement en Casey in bevindt zich Commoner. Deze Amerikaanse emoband verweeft Midwest emo met grunge en indierock. Dit debuut komt nergens zeikerig over – een euvel waar veel genrebands aan lijden – en beklijft vanaf de eerste noot. ‘Former Self’ is een zelfverzekerde plaat van een veelbelovend gezelschap.
Recensent: Frank van de Ven
Brian Fallon – Not Bad For New Jersey (92)
Hij is groot geworden met The Gaslight Anthem. Brian Fallon vergaarde bekendheid als boegbeeld van eerder genoemde band, maar timmert ook solo aan de weg. ‘Not Bad For New Jersey’ klinkt als een album dat hij met zijn bandmaatjes kon maken en dat is een goed teken! De kracht van Fallon is zijn oprechte voordracht en de emotie en intensiteit die hij in zijn zang legt. Dit album klinkt als een warm deken en is een aanrader voor iedere luisteraar die van radiorock houdt. Mocht Bruce Springsteen ooit met pensioen gaan, dan kan Fallon prima de honneurs waarnemen. Een groter compliment kun je deze man niet geven.
Recensent: Frank van de Ven
Emery – Styrofoam (82)
Het Amerikaanse Emery begon ooit als een screamo band, flirte met post-hardcore en pop en koos vervolgens voor een altrock route. Het siert deze mannen dat ze steeds nieuwe dingen uitproberen al levert dat niet altijd even overtuigende albums op. ‘Styrofoam’ is een plaat waar emo, indierock en poppunk elkaar ontmoeten. Het spelplezier spat ervan af en de band speelt met tempowisselingen en verschillende genres. De grootste troef van deze band is de fraaie samenzang van Toby Morrell en Devin Shelton en ook dit keer levert dat weer een aantal pakkende refreinen op. Mooi voorbeeld is het ijzingwekkende ‘You Were Gonna Die’.
Recensent: Frank van de Ven