De favo van is een terugkerende categorie op Counter Culture. Iedere maandag zullen de schrijvers van het hiphop-team hun licht laten schijnen over een favoriet onderdeel uit de hiphop-wereld. Denk hierbij aan de beste videoclips, de hardste lines of zoals deze week; het beste Nederlandstalige hiphopalbum allertijden. Althans, volgens Bowie.

Na de strakke release Spuugdingen Op De Mic, het Opgeduveld-album dat daarna kwam (de samenwerking met DuvelDuvel) en het nóg strakkere en frissere Vloeistof ging het hard met Opgezwolle, wat mij betreft de tofste Nederlandse hiphopact ooit. Mocht je niet bekend zijn de naam Opgezwolle (wellicht dat je pas net hiphop luistert) dan ben je dat vast met Sticks (kapitein van de Fakkelteitgroep en succesvol solo-artiest, tevens succesvol met de formatie Great Minds) en/of Rico (die volgende week zijn met reggae-invloeden overstromende album IRIE uitbrengt in samenwerking met producer A.R.T.). Ik weet nog goed dat ik halverwege november 2005 bij een BuitenWesten-show was in de Effenaar (wat? Ken je BuitenWesten ook al niet? Google die shit!) en Sticks tijdens de set van Opgezwolle tussen twee nummers kalm en ietwat nonchalant zei: “Die nieuwe Opgezwolle plaat komt eind januari, ok?”

De reactie van het publiek was veelzeggend. Er werd reikhalzend uitgekeken naar de opvolger van Vloeistof, het album dat in 2003 verscheen. De honger naar nieuwe muziek van Opgezwolle was, in elk geval bij mij, erg hoog. Toen ik ze, diezelfde avond in Eindhoven, ook nog Hoedenplank voor de eerste keer live hoorde spelen was de hype compleet. Nooit zag ik een crowd vol met mensen die zo losging op een track die ze voor het eerst voorgeschoteld kregen.

Ah, dit stuk zou gaan over mijn favoriete album. Eigen Wereld dus. Uitgegeven in een gelimiteerde editie, een leren portemonnee (een van de eerste keren na Opgeduveld dat label TopNotch dit deed, bij mijn weten), lag het album een dag voor de releasedatum al op de deurmat. Bij de eerste luisterbeurt wist ik het meteen; dit zou een klassieker worden in de Nederlandse hiphopscene. En dat werd het.

OpgezwolleLTD 

Producer Delic creëert niet eens een album, hij zet een waar hoorspel neer met Eigen Wereld. Met andere woorden; Eigen Wereld is een plaat die je front-to-back kunt luisteren, zonder te skippen. In die luisterbeurt komt de term ‘recht-voor-je-raap-rap’ voorbij, blijft de track Gekke Gerrit je ongetwijfeld bij en hoor je Shyrock (Rollarocka van Postmen) een gruwelijke Nederlandstalige verse neerleggen op Balans. Maar daar gaat het niet om; Sticks & Rico zijn bijna asociaal goed op elkaar ingespeeld op het album. Daarbij is de sfeer ongelofelijk. Ijzersterke producties volgen elkaar naadloos op. Geen recht-voor-je-raap-beats, maar zingende zagen (!), accordeons, gitaren, een jug en veel duistere echo’s vormen de ideale fundering voor Stickert en Rico om overdreven fanboys (Gekke Gerrit) en meelopers (Made In NL) aan te spreken, terug te denken aan hun jeugd (Vroeger & Nu) en zelfs nog een liedje over seks (jawel!) te maken in de vorm van Passievrucht (met een asociaal dope beatswitch naar Duvel’s ‘solotrack’ Bosmuis). Of wat te denken van de krakende whisky-stem van volkszanger Bert Vrieling die je oor in vliegt nét voordat het album is afgelopen..

Sticks, Rico en Delic blijkt eens te meer een dreamteam op Eigen Wereld. Zonder voorbedachte hits of catchyness is het album één geheel. Feilloze overgangen bewijzen dat over de tracklist ook bijzonder goed is nagedacht en de thematiek is sterk. Met hun stemmen trekken de mc’s je in hun wereld en dat doet Delic ook met de producties. Eigen Wereld is een album van maar liefst 21 tracks zonder missers. De lat die de Zwollenaren (of Zwollinezen, zoals ze zich zelf noemen) met deze plaat in 2006 hebben gelegd is, naar mijn idee, nog niet met één vingertopje aangeraakt in de afgelopen acht jaar.

Eigen Wereld is te beluisteren via Spotify. Bekijk de video van de titeltrack hieronder.

]