Counter Culture Shorts nummer #151 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 151e editie van Shorts vind je zeven mooie microreviews van de nieuwe albums van Interpol, Pirate Queen, Harrison Gordon, In This Moment, SIM, Theory Of A Dead Man en Big Truck.
Interpol – This Mirror Weighs A Ton (86)
Op alweer hun achtste studioalbum gaan de mannen van Interpol door met het maken van duistere post-punk. ‘This Mirror Weighs A Ton’ neigt naar de eerste twee albums van dit Amerikaanse gezelschap. Goed nieuws, want het gaat hier om het beste werk van frontman Paul Banks &co. De productie is kraakhelder en de band experimenteert zelfs met pianomuziek. Ook zonder zagende gitaarriffs maakt de donkere stem van Banks indruk. Zo urgent als het debuut en de opvolger wordt dit wapenfeit nergens, maar Interpol klinkt nog steeds intens.
Recensent: Frank van de Ven
Pirate Queen – Travelling Around the World (51)
Pirate Queen bestaat uit vijf muzikantes uit de Bermuda driehoek die ‘pirate metal’ maken. Voorgaande zin klinkt helaas spannender dan het daadwerkelijke eindresultaat dat de dames op de wereld hebben losgelaten. ‘Travelling Around the World’ bestaat uit melige powermetal die nergens wil vlammen. De vrouwen lijken met de handrem erop te spelen en trakteren de luisteraars nooit op smeuïge solo’s, catchy uithalen of sterke teksten. Deze pirates klinken vooral gezellig en nergens gevaarlijk. Van zeerovers verwacht je meer gevaar, maar Pirate Queen houdt het netjes. Op de beste momenten lijkt de groep op een flink beschadigde Temu-versie van het oude Delain, maar meestal luister je naar een ronduit zwakke groep. De zang is vlak, de achtergrondkoortjes klinken cheesy en de liedjes blijven niet hangen. Goede powermetal is energiek, pakkend en een tikkie kitsch: de zeeschuimers van Pirate Queen zijn vooral zouteloos .
Recensent: Frank van de Ven
Harrison Gordon – Bliss (79)
Harrison Gordon maakt poppunk met een toefje emo. Denk aan Ben Quad en Alex Melton. De zang van Gordon heeft wel wat weg van het stemgeluid van voormalig zanger Matthew Davies-Kreye van Funeral For A Friend. ‘Bliss’ is een sterke plaat die pakkend klinkt zonder afstand te doen van alle rafelrandjes. Vette riffs en licht schurende vocalen doen het altijd goed in dit genre!
Recensent: Frank van de Ven
In This Moment – Witch (74)
Onder leiding van boegbeeld Maria Brink groeide In This Moment uit tot een stadion vullende rockband. In thuisland Amerika is deze groep met recht een instituut te noemen, maar ook in Europa krijgt dit collectief steeds meer voet aan de grond. Volkomen terecht, want Brink steekt haar nek uit om de positie van vrouwen te verbeteren. Dat doet ze door scherpe teksten neer te pennen die vervolgens verpakt worden in vette riffs, catchy refreintjes en harde uithalen. Voordat je het weet zingen hele stadions deze feministische manifesto’s mee! ‘Witch’ bundelt industrial metal met stadionrock en dat werkt. Soms heeft In This Moment wat weg van Rob Zombie en Marilyn Manson, maar dan met een vocale kameleon achter de microfoon. Brink zingt, grunt, fluistert en schreeuwt en overtuigt in elke discipline. Geen minpunten? Jawel en niet de minste. De cover van ‘Another Brick In The Wall’ die Brink & co met Kat Von D. opnamen, is werkelijk verschrikkelijk en een misdaad tegen de menselijkheid te noemen. Dat Pink Floyd toestemming gaf om deze versie uit te brengen, is echter nog erger. Brrrr…. Het kost de band 15 strafpunten.
Recensent: Frank van de Ven
SIM – Hooman After All (69)
Hey, komt daar een soort snotterige karaoke-versie van Avenged Sevenfold’s kopstuk M. Shadows voorbij? Het Japanse SIM klinkt alsof een Linkin Park-coverband samenkomt met de metalband. In het accent van zanger MAH komt de oorsprong van deze formatie soms naar boven, maar verder klinkt deze groep erg Amerikaans. Amerikaans en doorsnee. SIM maakt leuke muziek voor genrefans, maar onderscheidend wil deze band nooit worden.
Recensent: Frank van de Ven
Theory Of A Dead Man – Part 1: Funeral Songs (61)
In 2009 stond het nummer ‘Not Meant to Be’ in de Nederlandse Tipparade. Theory Of A Dead Man slaagde er echter nooit in om een plekje in de vaderlandse Top 40 te scoren. Helaas voor deze Canadezen gaat dat met de EP ‘Part 1: Funeral Songs’ ook niet lukken. Deze band maakt ultra-Amerikaanse hardrock met een countrysausje. Het grootste bezwaar is dat deze release nogal vlak klinkt. Er straalt geen enkele bevlogenheid van uit. De zang is mat, de composities zijn saai en de teksten niet noemenswaardig. Het lijkt erop alsof de muziek als een product is benaderd. Als content om fans bezig te houden en niet als iets dat gemaakt moest worden vanuit creativiteit of noodzaak. Dit album straalt niets uit. Het is niet superslecht, maar vooral erg… meh.
Recensent: Frank van de Ven
Big Truck – Midday At The Middleway (80)
Big Truck is een nieuw project van Laurie Vincent van SOFT PLAY. In plaats van punkrock trakteert de Brit je op indierock en postpunk. De geest van The Smiths waart rond op dit album, maar ook The Cure is van invloed geweest op het bandgeluid. Vincents zang heeft bij vlagen wat weg van de croon van Chino Moreno van Deftones. Ook het stemgeluid van Damon Albarn van Blur is een referentiekader. Tof debuut!
Recensent: Frank van de Ven