Gezien op 8 oktober in de 013
The Amity Affliction heeft een nieuw album – ‘House Of Cards’ – te promoten dus moet er getourd worden. De Australische metalcoreband strijkt op een gure donderdagavond in Tilburg neer en brengt een aantal bevriende bands mee. Voordat de headliner aan zet is, krijgt het publiek Orthodox, Varials en Silent Planet voor de kiezen. In een halfvolle Main Stage mag het Amerikaanse Silent Planet de bezoekers opwarmen voor The Amity Affliction. Dat lukt niet echt heel goed…
Er is iets deze avond dat ervoor zorgt dat de show niet echt gaat leven. De interactie tussen band en publiek is er niet echt. De vonk slaat niet over. Silent Planet heeft een gave lichtshow, maar het optreden vlamt nooit echt. De atmosferische metalcore met djent-elementen is ook niet te vergelijken met het bandgeluid van het hoofdprogramma. Silent Planet maakt atmosferische metalcore dat bij vlagen aan Deftones doet denken. Catchy refreintjes heeft deze groep niet echt te bieden. Op den duur lijken de nummers ook in elkaar over te vloeien.
De show is vrij vlak en op frontman Garrett Russell na is er weinig beweging te bespeuren op het podium. Oproepen om de toeschouwers aan het bewegen te krijgen, worden maar halfbakken opgevoerd. Dat is ook niet zo heel vreemd als een muzikant vanaf het podium iets schreeuwt in de trant van ‘Circle pit you fucking cowards!’ Die gevraagd circle pit – en de latere heel iele Wall Of Death – eindigt net zo snel als deze begint en dat gaat zo het hele optreden door. De chemie is er niet. Het applaus is lauw en de interactie vanaf het podium ook. Als het laatste nummer wordt aangekondigd, verandert er echter iets. ‘Trilogy’ is een energiebom waarin band en zaal samenkomen en losgaan.
De track wordt emotioneel aangekondigd door Russell en hij steekt iedereen die worstelt met mentale problemen een hart onder de riem. Deze oprechte boodschap wordt opgevolgd door een track vol energie die een stuk heftiger klinkt dan de voorgaande nummers. Dat klopt ineens alles: de zaal en band lijken elkaar gevonden te hebben. Beetje laat, maar toch. Dan begint het wachten op The Amity Affliction.
Als de Aussies het podium betreden, is de zaal een stuk voller al is het balkon deze avond gesloten. Aan zelfvertrouwen geen gebrek, want de band opent de show met ‘Pittsburgh’ – misschien wel hun bekendste hit. Na het rumoerige gedwongen vertrek van Ahren Stringer ontfermt de Amerikaanse Jonny Reeves zich over de clean vocals. Gaandeweg heeft hij zijn eigen stem gevonden en probeert hij zijn voorganger niet meer krampachtig te imiteren. Iets wat hij nog wel deed toen de band in 2024 de tiende verjaardag van doorbraakalbum, ‘Let The Ocean Take Me’ vierde in Tilburg. Fijn om te zien hoe Reeves zijn plek in de band heeft gevonden en regelmatig de rol van volksmenner op zich neemt.
Wat opvalt is dat ook frontman Joel Birch zich beter voelt in zijn rol. De introverte Aussie maakt iets meer contact met het publiek en lijkt meer rust gevonden te hebben. Zijn zang is prima en de fraaie visuals maken het optreden erg genietbaar. Toch is ook bij deze show de interactie tussen band en publiek wat vlak. Op sommige momenten gaat de band ervanuit dat het publiek stukken meezingt, terwijl dat niet gebeurt. Bij de opener levert dat stukken stilte op,. Omdat de bezoekers van de 013 niet uit volle borst meezingen. Dit euvel houdt de heler avond aan.
Het maakt de show er niet minder om, maar het is deze druilerige avond een beetje mat. Nu moet ook gezegd worden dat The Amity Affliction het de bezoekers ook niet altijd even makkelijk maakt. De tracklist is – zoals wel vaker het geval – bijzonder vreemd te noemen. Een paar harde tracks – met deathcore invloeden erin – volgt de formatie ineens op met een softer post-hardcore nummer waardoor de vaart uit de show gehaald wordt. Ook tussen de nummers door worden korte pauzes ingelast die door de visuals en soundscapes worden opgevuld.
Halverwege de show gebeurt er meer en zijn een circle pit en een Wall Of Death te zien. De zaal lijkt wakker te worden en de band voelt beter aan hoe het contact kan maken met het publiek. Het levert een vermakelijke avond op, maar The Amity Affliction heeft zeker wel eens betere shows gegeven.