Counter Culture Shorts nummer #152 alweer. Geen zin om complete albumreviews met hele lange lappen tekst te lezen? Dan hebben we de Shorts voor je. In deze 152e editie van Shorts vind je zestien mooie microreviews van de nieuwe albums van Pure Reason Revolution, coldrain, Ghostkid, The Howlers, Johnny Marr, Left To Suffer, Venus Grrrls, Sadurn, Imminence, Save Us, Miss May I, Unpeople, Dizzy Sunfist, Holding Absence, Echo & The Bunnymen en Like Roses.
Pure Reason Revolution – Terrifying Angels (81)
Pure Reason Revolution maakt dromerige, atmosferische rock. Soms doet het bandgeluid denken aan Muse (maar dan minder theatraal) en Radiohead (maar dan niet zo zwaar). Ook Dredg is een referentiekader. Mooie plaat!
Recensent: Frank van de Ven
coldrain – OPTIMIZE = OPTDEMISE (83)
Je hoeft het wiel niet opnieuw uit te vinden om impact te maken. Het Japanse coldrain kan daarover meepraten. Deze gasten klinken als de liefdesbaby van Linkin Park en Papa Roach (ten tijde van ‘F.E.A.R’). Wat deze band zo tof maakt, is de energie waarmee ze te werk gaan. Het is hen menens en de volle speelduur ‘OPTIMIZE = OPTDEMISE’ laten deze mannen horen wat ze in huis hebben. Dit album smeekt erom om als soundtrack voor een racegame als ‘Burnout’ of ‘Need For Speed’ gebruikt te worden. Snoeihard over het asfalt scheuren werkt net wat beter als dit soort ADHD-popmetal uit de speakers schalt!
Recensent: Frank van de Ven
Ghostkid – Follow The White Rabbit (77)
Zanger Sebastian ‘Sushi’ Biesler vertrok uit Electric Callboy om zijn dromen na te jagen in Ghostkid. In deze band laat hij een serieuzere kant van zichzelf horen, terwijl hij trouw blijft aan de combi van metalcore en hardstyle waarmee Electric Callboy furore maakt. ‘Follow The White Rabbit’ is het derde wapenfeit van de Duitser en klinkt als een lompere, meer volwassen versie van Biesler’s vorige band.
Recensent: Frank van de Ven
The Howlers – Heavy (79)
Het Britse The Howlers presenteert zich als ‘echte’ rockband. Daar zit wat in, maar dan wel het soort dat softrock maakt. ‘Heavy’ is een album, dat de jaren 80 uitademt. De glossy productie de dromerige sfeer en de dunne zang zijn typische kenmerken van eighties radiorock. Soms doet deze plaat aan het werk van wijlen Kavinsky denken, maar dan meer gitaargeoriënteerd. Ruig wordt dit album nooit, maar sferisch des te meer. Deze plaat schreeuwt erom om in de avond in de auto beluisterd te worden. Dit is perfecte muziek om tijdens een nachtelijke rit te luisteren. Niet te hard, maar nergens te saai.
Recensent: Frank van de Ven
Johnny Marr – The Age Of Everything (71)
Johnny Marr werd op jonge leeftijd wereldberoemd als gitarist van The Smiths. Toen die iconische indierockband implodeerde ging songwriter Morrissey solo en bleef Marr actief als een soort huurling. De laatste jaren claimt de meestergitarist steeds vaker de spotlights en timmert hij aan de weg als soloartiest. Zo sprankelend en magisch als in The Smiths wordt Marr’s spel nooit, maar dat je met een zeer getalenteerd muzikant te maken hebt staat buiten kijf. ‘The Age Of Everything’ is een smaakvolle gitaarplaat die ‘gewoon lekker wegluistert’ en daar is niets mis mee.
Recensent: Frank van de Ven
Left To Suffer – Unwelcome Guest (79)
Moderne metal vol dreiging en volgepakt met lompe breakdowns: dat is wat Left To Suffer je voorschotelt. ‘Unwelcome Guest’ is gemaakt om gewonden te maken in de moshpit. Deze gasten doen niet aan pauzes en trakteren je op een non-stop sonische aanval. Alsof je continu een klap op je bakkes krijgt!
Recensent: Frank van de Ven
Venus Grrrls – To Die As Lovers May (77)
Hoe zou eighties-icoon Kim Wilde klinken als ze in een gothrockband zou spelen? Vast zoals Venus Grrrls. Behalve de jaren 80 hebben de nineties ook een rol gespeeld bij de totstandkoming van het bandgeluid van deze formatie. ‘To Die As Lovers May’ heeft namelijk ook een grunge-tintje. Het enige nadeel aan deze release is dat deze EP maar vijf nummers telt. Dat is echt veel te weinig, want deze band heeft zo’n bijzonder eigen geluid dat je direct snakt naar meer!
Recensent: Frank van de Ven
Sadurn – The Underworld (83)
Sadurn maakt ingetogen, melancholische indiefolk die bij vlagen aan The Sundays doet denken. Als laatstgenoemde band geen janglepop zou maken, maar meer verstilde muziek. ‘The Underworld’ is een kwetsbaar album dat je het beste met koptelefoon kunt beluisteren. Het lijkt erop alsof je soms naar iemands dagboek luistert. Indrukwekkend.
Recensent: Frank van de Ven
Imminence – Axis Mundi (81)
Door een viool in hun bandgeluid te verwerken, slaagt Imminence erin zich te onderscheiden van de grijze massa. Slimme zet, want als er een genre bijna verzadigd is, is het wel metalcore. Wat deze Zweeedse formatie ook anders maakt, is dat de clean vocals niet klinken alsof deze door een doorsnee boybandzanger gebracht worden. Frontman Eddie Berg klinkt als een ingetogen versie van Matt Bellamy van Muse. ‘Axis Mundi’ – alweer de zesde plaat van deze Zweden – is een aanrader voor genrefans.
Recensent: Frank van de Ven
Save Us – Death To Something (65)
Het uit de States afkomstige Save Us maakt bombastische hardrock met een metalen jasje. Bij vlagen doet deze groep aan een minder subtiele versie van Holding Absence denken. In tegenstelling tot die Britse band weten deze Amerikanen de spanning niet de hele linie vast te houden en vloeien de nummers op den duur in elkaar over.
Recensent: Frank van de Ven
Miss May I – No Place For Me (79)
Het Amerikaanse Miss May I is met ‘No Place For Me’ alweer aan hun achtste worp toe. Verrassingen hoef je niet te verwachten, maar de liefhebber van goed gemaakte glossy metalcore kan zijn of haar hart ophalen. De cleans zijn pakkend, de schreeuwzang furieus en de riffs moddervet. Deze plaat klapt er lekker op en soms is dat meer dan genoeg.
Recensent: Frank van de Ven
Unpeople – we are unpeople (82)
Bijzonder bandje dit Unpeople! Bijzonder als in bijzonder leuk, want deze groep weet met hun debuut een geheel eigen geluid te creëren. Een geluid dat vrij lastig te omschrijven is. De gekte van System Of A Down wordt samengebracht met de catchy riffs van Weezer en de passionele voordracht van een band als Jimmy Eat World. Ergens daar tussenin bevindt zich Unpeople. Dit album is ontzettend vrolijk en zit erg knap in elkaar. Je wordt continu verrast door de opbouw van de nummers die alle kanten op gaan maar tegelijkertijd erg coherent zijn.
Recensent: Frank van de Ven
Dizzy Sunfist – Our Dream Is Not Dead (76)
Dizzy Sunfist komt uit Japan. Deze dames maken uptempo poppunk met post-hardcore invloeden. Denk aan een soort kruising tussen Ramones en Rise Against. Deze band doet vooral denken aan hun landgenoten van Shonen Knife die ook gezegend zijn met een charmant accent. Dat Engels niet de moerstaal is van Dizzy Sunfist is overduidelijk, maar dat maakt hen wel erg aandoenlijk. Muzikaal gezien is dit geen opvallende band, maar het dikke accent zorgt ervoor dat de dames opvallen. ‘Our Dream Is Not Dead’ is de eerste release van deze groep – die inmiddels 17 jaar bestaat – op het oer-Amerikaanse label Fat Wreck Chords. Een leuke plaat.
Recensent: Frank van de Ven
Holding Absence – Modern Life Is Lonely (88)
Het Britse Holding Absence maakt krachtige emorock in de stijl van Anberlin. Melancholisch, maar hoopvol. Wat deze band zo goed maakt, is de passie waarmee deze gasten muziek maken. Over elke letter en noot is nagedacht en dat voel je. Ziel en zaligheid zijn in ‘Modern Life Is Lonely’ gestort en dat komt over. Dit is emo die nergens pathetisch of zeikerig wordt. Wat een plaat!
Recensent: Frank van de Ven
Echo & The Bunnymen – Apple For Isaac (61)
Na een stilte van twaalf jaar keert Echo & The Bunnymen terug naar het front. Leuk, maar de vraag is hoeveel mensen deze post-punkband daadwerkelijk gemist hebben. De gloriedagen van deze mannen liggen al ver achter hen. Een klassieker als ‘Killing Moon’ zit er niet meer in. ‘Brussels Is Haunted’ is een leuke single, maar het niveau van dat nummer wordt nergens meer gehaald. ‘Apple For Isaac’ klinkt belegen. Die-hardfans kunnen deze schijf een kans geven, maar nieuwe luisteraars gaat deze release waarschijnlijk niet opleveren.
Recensent: Frank van de Ven
Like Roses – After It Ends (91)
Zo dit komt binnen! Het debuut van Like Roses is een meeslepend emo-album vol zeggingskracht. De plaat is oprecht en is een statement van een band die deze muziek moest maken. De geldingsdrang spat van elke noot af! Jimmy Eat World en Rise Against zijn twee namen die te binnen schieten als je naar ‘After It Ends’ luistert.
Recensent: Frank van de Ven